amy winehouse

önceden çok fazla dinlemediğim biriydi. Sadece basının yansıttığı haberlerden kendisine bir aşinalığım vardı sadece.

genelde hep sabit müzikleri, filmleri dinlemeyi daha çok yeğlerim. bazense çok yeniliğe açık olduğum bazı günlerde, yeni birşeylerin başlangıcını yaparım.

bu yaz kişisel monotonlarımın dışında en çok dinlediğim kişi amy winehouse'du tuhaf bir şekilde. özellikle büyük hiti diye back to black'i dinledim, tekrar tekrar. belki müzik çok acıklı değildi ama sözlerden devamlı bir melankoli ve mutsuzluk akıyordu açık bir şekilde. Youtube'daki videoda en görkemli şarkılarından birini söylemesine karşın çılgın bir alkış alınca ne yapacağını bilemeyen ve sadece gülümsemekle yetinen amy'nin yüzünü görünce, gerçekten sevmiştim onu.

umarım yeni albümünü daha ilk gününden alırım diye düşündüm kendi kendime, oysa zaten son sözünü çoktan söylemişti dinleyicisine, dinlemeyenine, tüm dünyaya...

''...and i go back to black.''

bir daha kuşağımız böyle acı ölümlerle sarsılmasın, umarım gittiğin yerde -öyle bir yer varsa- mutlusundur amy.