amy winehouse

nedense insanlar kendisine ve ölümüne üzülen sevenlerine takmış durumdalar. her yerde aynı şey karşıma çıkıyor; "o kadar şehit öldü böyle tepki verdiniz mi lan ibneler" şimdi burda anlaşılmayan bir nokta var. şehitlere tabii ki üzülüyoruz. vatanımız için can veriyor her biri. bunun ne kadar mühim bir mesele olduğunun farkındayız. yalnız bu üzüntü bir yere kadar gider. çünkü hiçbirisiyle bir bağımız yok. haberlerini alıyoruz, üzülüyoruz, dua ediyoruz. ama fazlasını beklemek mantıksızlık olur. amy winehouse'a gelince... bu kadını da birebir tanımıyoruz elbet. ama ortada duygusal bir durum var. kimbilir kaç kişinin hayatla arasındaki bağ oldu, duygularını şekillendirdi yaptığı şarkılarla. bu yüzden hiçkimse ölümüne üzülenleri yadırgayamaz. bu dünyadaki her insan mantıkla hareket etmek zorunda değil. duygusal zekasıyla yaşamını sürdüren insanlar var ve böyle insanlar için sanatçıların ölmesi büyük kayıptır. anan mıydı baban mıydı ne üzülüyorsun demeyin. bu saatten sonra amy winehouse'tan elimize kalan tek şey şimdiye kadar bizimle paylaşmış olduğu şarkılarıdır. yenilerinden mahrum kalmak gerçekten üzücü. çünkü samimiyet konusunda hiç şüphe duymadığım ender sanatçılardan biridir kendisi. takip ettiğiniz sanatçı "ölüyorum, bitiyorum, seni unutamıyorum, yaşayan ölü oldum" ve benzeri sözler yazar şarkılarında. sonra magazinde her gün yeni biriyle görürsünüz, hepsine de aşık olduğunu dile getirir her defasında. amy winehouse böyle değildir. "yüz defa öldüm" ya da "karanlığa dönüyorum" derken son derece ciddiydi. bir insanın hayatının nasıl çöktüğünü izledik hep birlikte. üstelik bu sürekli üreten ve sesiyle bazı insanlara hayat veren biriydi. bunları sadece amy winehouse için söylemiyorum. benim için amy, bir başkası için müslüm gürses, bir başka insan için de black sabbath olabilir. anlatmak istediğim tek şey, şehitlerle kıyaslayacağınıza üzüntü duyan insanlara biraz saygı göstermeniz. herkesin bakış açısı, mantığı, hayatı, beklentileri farklıdır. biraz saygı... hem ölene hem de geride kalanlarına...