upuzun saçlarını kısacık kestiren kız

bu kızın yaşadıklarını anlatmaya gerek yoktur. bir çok sebebi olabilir. ama ben böyle bir kız tanıdım. çok aşık olmuş bir kızdı bu. ama nasıl çok. böyle kıvrılarak uzanırdı koltuğa, sonra o çok aşık olduğu çocuk (ikisi de çocuktu lan) hep severdi saçlarını. en çok saçlarını severdi. korkma, her şey iyi olacak derdi.

sonra bir gün, her şeyin iyi olmayacağı ortaya çıktı. çocuk ölüm orucuna yatırdı bedenini. her şey sevdiğine verdiği sözü tutmak içindi. daha güzel bir ülke için, gencecik bedenini ölüme yatırdı çocuk.
çocuğun bedeni eridikçe, kızın bedeni de eridi. çocuğun bedeni küçüldükçe, kızın bedeni de küçüldü. minnacık kaldılar, şu kocaman dünyada. sonra bir gün, üstüne bastı dünya, küçük kalmış bedeninin çocuğun.
son nefesini verirken çocuk, kız sabahın beşinde, bağırarak uyandı. sarsılarak ağladı. kabus görmüştü hayatında ilk defa. ve o günden sonra bir daha hiç rüya görmedi. sadece kabuslar.. sadece...
günlerce kimseden haber çıkmadı. kız anlıyordu. anlamamak için uğraştıkça, kaçtıkça gerçekten, gerçek peşine düşüyordu kızın.
kız 18indeydi sanırım. saçları beline gelirdi. her bir telinde, sevdiceğinin izini taşırdı.

kapısı çaldı kızın. üç yoldaş geldi kapısına. kız konuşturmadı onları. biliyordu. bildiğini, sevdiklerinden duymak istemedi. üç yoldaş, gitti.
duvarlar büyüdü, pencereler küçüldü o gün. o gün, güneş battı dünyada. cezalandırdı dünyayı. bir daha doğmadı da zaten.
bir kaç gün yatağından çıkamadı kız. sonra bir sabah hiç bir şey olmamış gibi, çıktı yataktan. evlerinin hemen karşısındaki kuaföre gitti.
- merhaba, saçlarımı kestireceğim.
- uçlarını mı?
- hayır hepsini. kökünden.
.
kuaförler kesmeye kıyamayacaklarını söylediler. kızın yüzü öfkeden kızarmaya başladı.
eve döndü. makası aldı. dibinden kesti saçlarını. itina ile sardı kağıda. sonra bir poşete koydu.

ve ne gariptir ki, o günden sonra bir daha kimse ama hiç kimse, korkma her şey iyi olacak güzel kız, demedi ona. ısrarla sormasına rağmen, demeye cesaret edemedi kimse.