kilo vermek

cocukluğumdan beri basıma bela olmuş fiil.

ilkokul 3e değin uzanır tombikliğim bu cihetlen ilk diyetimi ilk tombik oldugumu farkettiğim zaman ilkokul beşte yaptım. sınıfın ağası olduğumdan mıdır nedir herkese -cocukluk aklı işte- ben diyete giricem dedim. tüm sınıf içinde bi heyacan ilk defa diyet yapan bir cocuk var tabi. arkadaslar özellikle kız olanlar görev edindi. "tamam sen beslenme getirme" dedi biri. diğeri "annemden gördüm az yemeli bence" dedi. ve sonuçta beslenme getirmeme ve az yemeye karar verildi. herkes bir lokma beslemesinden verecekti ( bunun mantıgını yıllar gecse de anlayamıcam az getir evden. niye arkadasların yiyecegini kabul ediyorsun ki? ) neyse efendim acı gercek cok gecmeden ortaya cıktı. herkesten az az alırken normal beslenmemin cok üstünde yiyen ben kilo almıstım. ve diyetten vazgecildi.
ortaokulda bir girişimim daha oldu. ilk aşık olduğum insan ne bakıcam ona bee benden cok kilolu deyince bir kez daha karar verdim. evet zayıflamalı ve onun yüzüne bakmamalıydım. bir hafta sadece elma ile beslendim sonuc mu evet 3 kilo vermiştim. ama hevesim gecti. lanet olsun aclıga diyip yemeye devam ettim. lisede garden lifelı bitki cayları, diyetisyen kontrolleri,üniversite de herbal life lı aylar, zayıflama hapları, aylık spor merkezleri üyelikleri.. sonuç mu? hep aynı ver,al,ver al.. hala tombik.
bugün tekrar girdiğim magazada gördüğüm muhtesem kıyafetlere karsılık bir kez daha karar verdim.

yarın sabah diyete girip kilo vereceğim. tek rakibim mankenler olacak ata demirer değil. ( tabi daha cok sükür ata demirer gibi değilim *)