cesare pavese

işte hayatı:

"intiharı düşünen bir insan için en kötü şey kendini öldürmesi değil, bunu düşünüp yapamamasıdır."

"asıl büyük ve korkunç gerçek şudur: hiçbir işe yaramaz acı çekmek."

"aşk kendi başına koca bir maymunun libidosundan başka nedir ki?"

"kurtuluşu kendi dışımdan bekleyecek noktaya geldim sonunda, hiçbir şey bundan daha belirsiz olamaz."

"bir insanı küçük düşürmenin en korkunç yolu, onun acı çektiğine inanmamaktır."

"insanlar ya çocuk ya yetişkin olarak doğarlar, sonradan değişmezler."

"sen yalnız kaldıkça peşini bırakmazlar; ama elini uzattığın zaman da yüzüne bile bakmazlar; bu da böyle sürüp gider."

"gene de bir uğraştır beklemek. bekleyecek bir şeyi olmamaktır korkunç olan."

"son günlerde kaç kere peki sonra diye yazdın? kafese girmiş hissediyoruz kendimizi değil mi?"

"artık sabahı da kaplıyor acı."

"gizlice en çok korkulan şey hep gerçekleşir sonunda.
yazıyorum. ey, sen, acı. peki sonra?
bütün gerekli olan biraz cesaret.
acı ne kadar ortaya çıkar ve keskinleşirse, yaşama içgüdüsü de o kadar ağır basıyor ve intihar düşüncesi zayıflıyor.
kolay sanmıştım ilk düşündüğümde. zayıf kadınlar yapmıştı bu işi. alçakgönüllülük istiyor, kendini beğenmişlik değil.
tiksiniyorum bütün bunlardan.
sözler değil. eylem. artık yazmayacağım"

ve sonra intihar...