Müzikle uğraşmak, heykellerle resimlerle uğraşmak, aynı zamanda yazmak. Sanata ömrümü adarım öyle çok seviyorum ama bu imkanlarla (imkansızlıklarla) ne nasıl yapılır bilmiyorum. Çok küçük değilim ama ucundan bir şeyleri yakalama şansım da var yani (yaş 23) ama nereden başlamak lazım ne yapmak lazım bilmiyorum... Öyle çok üzgünüm ki, içimde bu sanat aşkı varken hiçbir şey yapamadığıma...

Muhtemelen içimde ukde olarak kalacak ve ben ömrümce buna kahrolacağım, çok üzüleceğim. Beni kimsenin görmeyişine elimden tutmayışına neye yetenekliyim ya da yeteneğim var mı diye ilgilenmeyişine çok ama çok kırgınım... Gerçekten canım yanıyor ama şu an hiçbir şey yapmıyorum bu konuya dair, bu zamana kadar da yapamadım...

....Ayna-Anlatmalıymış Meğer.............

Sana onca cümleler kurdum, onca gözyaşları döktüm, gurur falan dinlemedim. Onları anlamadın burada kurduğum 2 cümleyi mi anlayacaksın kadir kıymet bilmez varlık. Beddua etmem huyum değil ama bilki çıkar bir yerden bu yaptıkların. Kimsenin yaptığı yanına kalmaz. Önüme çıkma yeter, hayatımdan benden uzak ol ebediyen. Yazıklar olsun verdiğim her şeye.

Şimdi git onun kollarına, git seviş onunla utanmadan, git uyu onunla. Yüzsüz gibi dönüp yine geleceksin bana adım gibi eminim ama gelme artık. Sen yaktın yıktın o evi gelme. Utanmadan gelirsin ama gelme.

Uzun bir çabanın sonucunda vazgeçmeye mecbur bırakılmışsa yükünden kurtulmaktır. Yine de kırar yorar yıpratır şüphesiz. Çünkü severek vazgeçmek bu, daha doğrusu vazgeçmeye mecbur bırakılmaktır. Bir de ayrılık ardından bir bir ortaya çıkan pis şeylere şahit oldukça, çevrilen işler yavaş yavaş ortaya döküldükçe iyice karmalıklaşan bir hadisedir. iyice iç acısı olur çıkar. Niye mi bu kadar karmaşık yazdım, kendim de yaşadığımdan ötürü, kafamı toplarsam düzgün cümle kurarım da şu an zor...

Ama yine de zamanı gelmişse vazgeçmeli insan. Ve vazgeçmeye mecbur bırakılmışsa dönüp bakmamalı o vicdan yoksulu insan müsfeddesine.

Ben de aynıyım. Gerçi görünürde varlar ama gerçekte yoklar. Amk kötü günlerimi yalnız geçiriyorum yemişim onların arkadaşlıklarını ondan ölüler benim için. Arkadaş diye bir şey yok amk kıskanç fesat bencilleri.

Niye sevgili oldun o zaman kardeşim denmelidir bu kişiye.

"Aşk Örgütlenmektir" "Aşkın Cinsiyeti Olmaz" "Love is Love" derim nokta.

Canımın acıdığını hissediyorum ama cümle kuramıyorum. Neye üzüldüğüm de şaibeli

Aldatıldım galiba... Değilse ayrıldıktan sonra nasıl hemen biriyle olsun. Ulan ne safmışım ben de. Bana da kalan ardında bıraktığı eşyaları anıları toplayıp atmak düştü iyi mi

Ulan yazdığım şey nereye gitti. Üşendim yeniden yazmaya, çok da uzundu, neyse belki sonra anlatırım

Lise 2, yıl 2012