mono no aware

Benimle yaşlansana?
Kitap okurum, çay demler şiir yazarım sana.
Ha birde, her sabah için şükrederim, sonra gözlerine bakar “amin” derim.
Amin,bu günde gördüm seni, bu günde güzel geçecek demek ki…
Ben herkes gibi değilde, duam gibi severim seni, kalbimden, gönlümden kopan gizli saklı sözler gibi..
Kim duasını sevmeden diler ki?

*** Kitap gibi sevebilmeniz/sevilebilmeniz dileğiyle***

Bizlere karikatür nasıl çizilmez, mizah nasıl yapılmaz gibi önemli şeyleri öğrettiği için teşekkür ettiğim dergi. Fakat yıllarca öğretmeyin lütfen, biz tek seferde öğrenebiliyoruz.

Desteklemediğim kampanyadır.

Zaten 'mecazen' süpürüyorlar sokakları. Yoksa it kopuk daha da artardı. Bu farkı anlamayanlar böyle önermeyi yapıyor malesef.

Seni süpürememişler evlat.

Kasabanın doğu yakasında Jacob ve hathiche'nin düğünü olurken halay şeridinden biraz uzaklaşmış ve elinde Mahmut daniel's marka ayranıyla kenarda simli saçlarıyla oynadığını gördüğünüz kıza "hey, sanırım siz de benim gibi halaydan sıkıldınız. ah nasıl da unuttum, ben frank." diyerek yürümektir.

Deneyin, işe yarayacak.

görsel

Tavan. bütün hayallerin, üzerine kaydedildiği sinema. Tür genelde dram oluyor.

Öncelikle vefat eden vatandaşlara allah rahmet eylesin, arkasında kalanlara büyük sabır versin. Yaralı vatandaşlarımız da şifa bulsunlar.

Ölüm uzerinden prim yapacak değiliz; amma velakin diyecek birkaç sözümüz var:

1)bazı arkadaşlar japonya'da da oluyor ya falan demiş. Evet oluyor. Doğa olaylarını maalesef kestiremiyorsun. Ama önlem alabiliyorsun. Onu da yapamazsa bu adamlar çıkıp Özür diliyor, istifa ediyor, hatta ve hatta bu benim sorunluluğumdadır diyip intihar ediyor. Bizdeki pişkinlikle orayı kıyaslaman zaten senin gerizekalılığın.

2) neticede büyük bir facia yaşanmış. Terör olayı değil. Ölüme alışkın bir milletiz. Neden yayın yasağı getiriyorsun. Neden olayı perdelemeye çalışıyorsun? Böyle yaparak "sorumluluk bal gibi de bizimdir" demeye mi getiriyorsun?

3) bu demiryollarının yönetiminden tut da bakım personeline kadar bir liyakatsizlik ya da savsaklama var mı? iş bilmeyen elemanlar mı dolduruldu koca tcdd'ye? Eger durum buysa bu ölen insanların hesabını kim, nereye verecek?

Sıçayım sizin parti kavganıza, meşrulaştırma çabanıza. Şunu kabul edelim ölümün çok kolay olduğu bir ülkedeyiz. Hâlâ çıkıp birileri "olur böyle şeyler normaldir" demeye getiriyor. Vicdanınıza sıçayım.

görsel

bana, özlem kelimesinin sözlükteki karşılığı nedir deseler çocukluğumdur derim. herkes özler çocukluğunu, ama şunu fark ettim ki, insanlar çocukluğunda izledikleri dizileri, tasoları, yani birtakım maddi varlıkları özlediklerini dile getiriyorlar çoğunlukla ya da çocukluğun getirdiği sorumluluktan muafiyeti özlediklerini söylüyorlar.

benim özlemim ne bir eşyayadır, ne de o bahsedilen sorumsuzluğa. hatta o zamanlar şimdi olduğumdan daha fazla sorumluluk sahibi olduğumu söyleyebilirim. çünkü o zamanlar ekmek almaya gitmek, çocuk aklının mizanında tartınca, şu an eve ekmek götürmeye kıyasla daha ağır basıyordu.

ve o zaman ekmek almaya gidince mutlaka bir yan görevim olacağını da bilerek düşerdim yola. raziye teyze'nin mahalle çeşmesinden dolması gereken su bidonları olurdu bazen bu yan görev, bazen de ayşen teyze'nin atılacak çöpleri olurdu. kapıcıydım ben çocukluğumda. eve döndüğümde, daha o yaştayken dünyanın bensiz dönemeyeceğini düşünürdüm, işte bunu özlüyorum ben. başarmanın getirdiği o memnuniyet, şimdiye göre daha kolay fakat daha tatlıydı.

oyunlar da oynanırdı mahallede tabii, tanrının her kulu eşit yargılayacağı o metafizik yerler gibi bizim mahallede de, babası ne iş yapıyor olursa olsun, herkesin aynı statüde hissedildiği ve hissettirildiği oyunlar. oyunlar değil benim özlediğim, babası yeni vefat etmiş 8 yaşındaki arkadaşın o oyunlara girince babasızlığı unuttuğunu gözlerinden okumayı özlüyorum. oyunlar ki ne oyunlar, saklambaçlar, elim sendeler, seksekler ve bunların yanı sıra bir de futbol. evet, futbolcuydum ben çocukluğumda. mahallede en iyi futbol oynayan iki arkadaş, seçişirdik takımlarımızı ve seçtiğim takımın sorumluluğu da üstümde olurdu ve o anlarda mahallede ben olmasam hiçbir takımın galip gelemeyeceğini düşünürdüm, işte bunu özlüyorum.

ama düşündüğüm gibi olmadı hiçbir şey. zaman çok hızlı aktı. başka başka çocuklar, başka başka takımlarda maçlar kazandı, kaybetti. artık suları çeşmeden doldurmaz oldular, eve gelir oldu sular, hatta o çeşme kaldırıldı. kendimi önemli hissettiğim o anlar çok çabuk geçti ve ben zamanın en büyük düşmanlarından biriyim artık. ne yaparsam yapayım, üzerinden zaman geçince yaptıklarımın unutulacağını biliyorum, çok da umursamıyorum. sadece özlediğim manevi bir şeyler kaldı çocukluğumda. on kere gençlik yaşasam bir çocukluğum etmeyecek. olsun, zaman akıyor, ama içime, zift gibi kara.