özlemek

görsel

hiç görmediğin birine karşı olunca daha da zor olan duygu.

en alakasız notalarda bile hatırlamaktır.

''Nasıl bir his hayatını hiçbir şeyin gerçek olmadığı yerde yaşamak? ''

https://youtu.be/d1_7kpjHwdE

aitlik duygusuyla ilişkili bi durumdur. ait olduğun yeri yeri ait olduğun kişiyi özlersin. ama aitlik duygun yoksa özlediğin hiç bişey de olmaz da olmaz. boşlukta yaşarsın.

Özlemek en güzele giden yolda bir sınavdır, diye bişi.

belki de hic aklindan cikaramamaktir.

deli gibi özlemek, içinde bulunduğum durum bu çünkü hiçbir mantık içermiyor, sadece kalbi ile düşünenler anlayabilir bu hali ya da anlaşılmaz ne farkeder. ne gidip yüzüne söyleyebiliyorum ne ima edebiliyorum ne de unutabiliyorum. hayattayken sanki ölmüş gibi ona ulaşamıyorum, yollar uzuyor kapılar kat kat örtülüyor ruhum firar ediyor içim yangın yeri. ne vakit böyle olmuştum ya da hiç bu kadar yoğun hislerle boğuşup çaresiz kalmışmıydım. her anımda yanımda düşünmediğim an var mı yok ama o da yok.

Bu duyguyu kaybettim sanırım. böyle bir duyguyu hatırlamıyorum. çok acı ya.

boğazına sarılır bi şey. başka bi şey de genze oturur. bi başka bi şey daha gözleri sömürür.

hasret kalınmış kişiye beslenen duygu.

özlemin azı çoğu olmaz ağırdır işte. Nazım hikmet.

sanılanın aksine kötü bir duygudur. birini özlüyorsa bir insan, demek ki ondan ayrıdır. demek ki ona hasrettir. ve bu iyi bir şey değildir. acıdır.

artık kimseyi özlemediğini fark edince insan biraz garip oluyor.

hasretinden prangalar eskitebileceğini düşündüğün insanlar senin için artık sadece bir telefon numarasından veya fotoğraftan ibaret oluyor.

sen yine hasretinden prangalar eskittim şiirini okuyorsun, seviyorsun ama artık eskisi gibi sızlatmıyor burnunun direğini.

hasret deyince aklına adı, adı söylenince yüreğine sarsıntılar gark olmuyor.

nasıl özledin diye sorduğunda yüreğini açıp gösterebilsen sırf anlatmak için nasıl sevdiğini gösteresin gelmiyor mesela.

bir sesi özlemek nedir unuttum mesela. sesleri unuttum sevdiğim. unutunca özlemiyormuş insan sonra.

oluyor böyle.

biraz tebessümü.

Alınan her nefesi zehir eden duygu...kanınız çekiliyor, hiçlik içinde savrulup duruyor insan...

Edi büdü: özlenenin halinizden zerre umursamaz oluşu da hayatın insana pis bir şakası...

Benzersiz bir duygudur. Nefret ettiğini de özleyebilirsin, çok sevdiğini de. Engel olamazsın bu duyguya.

21 Ekim 2016, sıradan bir târih gibi duruyor ama öyle değil. Çapa, istanbul'un herhangi bir semti ama değil. Onu en son gördüğüm gün ve mekân. O an -ki hiç unutamam, bana nefretle bakan bir kadın hatırlıyorum. Çapa meydanı'nı inleten bir ses duyuyorum.

"Defol git hayatımdan."

Ne komik değil mi? istemeye istemeye sırtımı döndüğümde bilebilir miydim onu bir daha göremeyeceğimi? Bilsem düşer kalırdım.
Ne komik değil mi? Her lanet günü beraber geçirdiğin, yanından ayrıldığında özlemeye başladığın insanı 4 aydır görememen.
Yani hayat nasıl fiyasko sürprizler hazırlıyor. Akıl erdiremiyorsun. Ondan önceki hayatını nasıl yaşadığını anlayamıyorsun o günlerde. Anlamsız geliyor. Sonra birden yok oluyor. Yalnız kalıyorsun.

Tesadüfler bile uğramıyor sana. Nasıl oluyor da bir sokağın başında karşılaşamıyorsun.

Çıkmaz sokaktasın. Ve arkanı dönemiyorsun.

Özlemek. Özlemek bu mu?
Kalbim ağlıyor, gözlerim ağlasa keşke.

Gelir gibi olur gelmez. Nabıcam lan ben .

https://youtu.be/76RVmG2p7PI

sevmekten daha güçlü bir duygudur, boşverin hiçbir boku özlemeyin.

her zaman uzaklar değil bazen yakınlar bile özlenir.

Öyle bir özlemek ki artık özlemeyi unutmak.

özlersin, çok özlersin ama özlediğin kişi ne özlemlerine ne de beslediğin hiçbir duyguna değmez. artık belli bir süreden sonra özledim bile diyemezsin, içinde ufak bir kıvılcımken bir anda o ateşte yandığını görürsün. onun için değmez kimse hiçbir duygunuza değmez, en güzel duygularınızı hep içinizde yaşayın sevin ama daha çok sevilen olun. iyi akşamlar.

Hani gözünde tüter de göremezsin, ona sarılamamanın acısı burnunu sızlatır ya öyle bişey.

Ölüm gibi bir şeydir.

Unutamazsın ama alışılır.

Bu sabah yine yağmurlu buraları... hafif bir rüzgar var. Pencereden dışarıyı seyrediyorum yine, hep yaptığımız gibi. Eksik ama...
O damlalardan birine karışıp, akıp gitmek istiyorum. Sanki bir yerlerde başka bir ben varmış da, bekliyormuş gibi uyanmayı. Yaşamayı... öyle özledim ki o günleri. Ruhum üşüyor sanki... Ben artık iyi hissetmek istiyorum...