önemsenmemek

kişinin dikkate alınmaması durumu.

adama koyan durum. ama bir laf vardır:'' seni takmayanı sen de takmayacaksın.'' gerçekten de doğrusu. o zaman bir bakarsın ki karşıdaki senden bekler dikkate alınmayı, beklemese de beklemesin. *

(bkz: bir ezigin günlüğü)

genelde içinde bulnduğum durum olara düşünüyorum. insana gerçekten çok koyuyor.

kimse beni önemsemiyor , açtığım programlar bile yanıt vermiyor.

kisi onemsenmemeyi onemsemiyorsa pek onemli degildir.

eğer sizin önemsediğiniz biri sizi önemsemiyorsa çok kötü bir durumdur. ama nasıl vazgeçilir ki? *

sosyal bir varlık olan insanın kabusu.
onaylanma ihtiyacı yasıyorsa eger onun icin olum denecek kadar zor bir durum, onemsenmemek.
onemseyen bir kisiye karsı yapılıyorsa ayrıca ayıptır, haksızlıktır.
cok kızar insan, uzulur de.

(bkz: sen adam degilsin yoksun dunyada)

benlik algısı için gayet tehlikeli, ki önemine binaen "kayıtsızlık en büyük intikamdır" diyor tolstoy.

bir tür tuzak aslında kişinin kendine kurduğu, "herhangi biri tarafından" değil, 'önemsediğince' önemsenmemektir sorun olan, tam bu noktada işte o nunla, yani önemsenmediğini hissettiği ile ilişkisini de yitirir ve önemsenmediğini hissedene döner geri, mevzuu.

istediğin ve arzu ettiğinden gelir, hem farkedilmiş ve kötüye kullanılan bir oyun gibi.
istemek ve arzu etmektir işte zehirli olan, herkesce istenen ve herkese yetmeyecek olanı.

ne güzel demiş üstteki arkadaş 'kayıtsızlıkla' ilgili alıntıyı yaparak.

berbat bir kabustan derin ve sanki sonmuş o nefes gibi alınan bir nefesle uyanılıp,
bir yudum su ile yanmış iç için, ve yarım bir gülümseme yüzün bir yanına toplanmış,
mesele ye dair çözümler sunabilir aslında isteklisine 'there is no spoon' tadında.

fakat ille de savaşmayı seçen dirençli ve genç savaşçılar için küçük bir tüyo olabilir şu: aynı silahla vur o nu. kayıtsızlığınla. biliyorsun ki o nehire topuğundan tutup, sen soktun ve o kadar güçlü kıldın o nu, ve biliyorsun ki topuğu orada işte,

öylece çıplak ve savunmasız.

buna dayanabilen insan, çogu psikolojik savasta kazanir. bir de baski ve ikilemler vardir ki anam anam..

insan sahip olduğu şeylerin değil, her şeye rağmen şimdiye kadar sahip olamadıklarının ve sahip olabileceği şeylerin toplamıdır

Sartre

üzücüdür, siz onu önemserken onun sizi önemsemediğini görmek aslında yıkıcı bir durumdur. ama aslında hayatta hep böyle olmaz mı bizim değer verdiklerimiz bizi önemsemez bize değer verenleri ise biz hiç dikkate alamayız . insanlar önemsenmeyince üzülürler fakat hep onları önemsemeyenlerin peşinden koşarlar çünkü hep zor olan sevilir, zor olana umut bağlanır, zor olan önemsenir..

kirici, kirici oldugu kadar kisinin oturup aglamasina etken hadise.. Cok buyuk umutlarla dolu aska yazilan yazilara karsilik verilmemesi de buna ayrica bir ornektir.. Sevdigine yazilar yazarsin ama karsilik alamazsin o kendi dunyasinda nadasa cekilmistir bir kere.. Ver ki sevdigi isleri yapsin, ver ki hersey kendi capinda gelissin sen umurunda bile degilsindir artik bir bakima birseyler bitmistir.. Seni yere goge sigdiramayan adam seni onemsememeye baslamistir ve bu cok kotudur..

kimi zaman kişinin çeşitli psikolojik problemler yaşamasına neden olabilecek olan şeydir, bu tip kişiler genelde çekingen olurlar toplumda bu yüzden pek de fark edilmezler aslında..

yine de ne olursa olsun kişiyi en çok üzen şeyler arasındadır, içini kemiren bir kurt gibidir..

onemsememek ile dogru orantilidir.(bkz: sallanmamak)

insana en çok koyan eylemlerden biridir.

önemsenmeyen kendisini aciz hisseder. Fakat asıl önemsemeyendir aciz olan.

değer görmemektir. önceleri, önemsemeyenleri önemsemeye devam edilir. ama sonunda kazançlı çıkılır, önemsememek öğrenilir. önemsenmemek sayesinde önemli bir ders alınır.

tam aksine sizin bu durumu, ve önemsemeyen kişiyi fazlasıyla* önemsemeniz gibi trajikomik bir duruma sebep veren davranış.

şu günlerde karşılaşmak zorunda bırakılışımın kelime karşılığı.

istemediğiniz halde nezaketen almak durumunda kaldığınız, elinize tutuşturulmuş bir kartvizitin talihine benzer. yeni alınmış veya yıpranmış cüzdanların bir köşesinde unutulmuş, belki de kirli bir gömlek cebinde kalmış, köpük köpük bir çamaşır makinesinde eriyip hamur olmuş bir kartvizit gibi.

gereksiz klasörüne düşülmüş e-mail gibi hissetmektir.

ağır gelir.