ölümden korkmamak

kim korkar ki ölümden... ölümlülerden başka. yani şimdi bunu anlayabildiysen berhudar ol.

ölüme çok yaklaşılmadığı sürece anlaşılamayan korkudur.

mümkün olmadığını düşümdüğüm durumdur. yani kişinin korkmama durumu ölümü unutmaktan kaynaklanır diye düşünüyorum. hayata fazla dalıp gitmişse, çevresinde kendisini etkileyen ve yakın zamanda ölen birileri yoksa aklına gelmeyeceği için korkmaması muhtemeldir. tam olarak korku mudur bilemiyorum ama insan ölümü unutmamalıdır. bu onu daha mütavazı kılar. ölümü hatırladıkça gereksiz hırslarından ve kıskançlıklarından kurtulur. inançlı olup olmaması bu noktada çok da birşey farkettirmez çünkü herşeye daha gerçek ve olgun bakmayı öğrenir. ama korkma ve hatırlamanın dengesi nasıl kurulur ya da dengesi nedir bilmiyorum. korku durumunda da kişi her türlü dünyevi eyleme karşı isteksiz olabilir. sonuç olarak ortayı bulmak lazım.

ölüm sadece mekan değiştirmek olduğundan, son değil de tam tersi başlangıç olduğundan, özellikle de sevgiliye kavuşmak olduğundan gönlünün rahat olması durumu.

vicdanın, ruhunun temizliğinin göstergesidir. insanlığını eğitmiş kişinin haklı duygularıdır.

hayattan hiçbir beklentisi kalmamış, dibe vurmuş insanın yada inancı tam olduğu için öbür tarafta daha iyi olacağını, allah'a erişeceğini düşünen insanın duygu durumudur.

"Anne karnında karanlıktaki bir bebeğe denseydi ki: Dışarıda aydınlık bir dünya var. Yüksek dağlarla dolu, büyük denizleri olan, dalgalanan düzlükleri olan, çiçekleri açmış güzel bahçeleri olan, dereleri olan, yıldızlarla dolu bir gökyüzü ve alevli güneşi olan. Ve sen, bu mucizelerle yüzleşmek yerine karanlıkla çevrilmiş oturuyorsun. Doğmamış çocuk, bu mucizeler hakkında hiçbir şey bilmediği için hiçbirine inanmayacaktır. Tıpkı ölümü karşılarken bizim gibi. işte bu yüzden korkarız." diye harika bir repliği tekrar anımsamamı sağlayan konudur.

yok öyle bi dünya

bu korku iki türlüdür. birincisi ölüm şeklinden kaynaklanır. yanarak veya bombayla parçalanarak ölmek ile kalp krizinden ölmek aynı değildir. ikincisi de müslüman olup itikatta amelde iyi durumda sonsuz hayatı istemekle mümin vasfı taşımayıp cehennemde yanacağını bilip bu kokruyu yaşamak.

kaybedicek hiçbir şeyin olmama durumudur...
O kadar cesaret gelir ki insana eli bicakli iki tinerciye bile saldirabilirsin...
Çûnkû yalnizsindir...
Senin ölümûnle geride senin için ûzûlecek kimsen yoktur...
Belki de secinirsin ôlûmle karsilasacagin icin cunku ilk defa biri seni sahiplenmis ve seni baska boyuta gonderecektir.
O da azrailin ta kendisidir...

yaşamdan ve insanlardan tiksinip korkmaya başladıkça tetiklenen ve gelişen duygudur.

yeterince yaşamamışsa insan, yaşamaktan korkmalı asıl.

gerçekten kaçmaya çalışmaktır.

not: böyle şeyler yazmazdım ama şu an çalan parça beni delirtiyor.
http://www.youtube.com/watch?v=wOgL5yNhqjs

inancın belirtisidir.

oldukça iyi bir şeydir. sırf ölümden korktuğu için hayat boyu yapmak istediklerini erteleyen ve yapamayan insanlar var. eninde sonunda öleceksin diye pervasızca davran demiyoruz tabi ama ölüm korkusundan dolayıda yapmak istediklerinizi ertelemeyin.

kaçınılmaz sondan korkmaktır. tecavüzden bile kaçamıyorsan zevk alacaksın diyorlar, koy g.tüne gitsin be sözlük.

hepimiz topraktan gelmedik mi? e oraya döneceğiz tekrar.
hepimizin damarlarına solucanlar girecek, dolaşacak. şimdi güzelliğiyle övünenler, yakışıklılığıyla dötü tavan yapmışlar bile ölecek. hepsinin toprak altında sadece kemikleri kalacak. ufak ufak çürüyecek etleri. yok olacak.

o yüzdendir ki sırf bu dünya için yaşamayın. yapın la bir şeyler. "inanmıyorum ben allah'a" diyen bile bir kere denemekten zarar gelir mi inanların yaptıklarını yapsanız? yapın diye kafanıza silah dayayan yok da ne bileyim "belki" diye düşünüp deneseniz ne var merak ediyorum. he yaparsınız yapmazsınız bana giren çıkan yok vallahi. size olan olacak da ne bileyim insan düşünmeden edemiyor.

bulmuşsunuz benim gibi hümanist bir insanı kıymetimi bilin lan.

imkansız ama felsefe ile azaltmak mümkün.
metafizik felsefesi okuyun. geçer.
hazır olursunuz huzura çıkmaya.

mevlana misal. *

beklenti çoksa şu dünyadan zordur arkadaş korkmamak.

yaşarken ölebilmiş insandır. büyük ihtimal kendini tasavvufa vermiş bir sufidir.

iki durumla tanımlanabilir. birincisi kişinin zaten birgün öleceğine inanması, ikincisi kaybedecek bir şeyi kalmayan kişinin durumu.

insan ölümden korkmaz zaten,diğer dünyadan korkar.Herkes cennete gideceğini düşünüyor ama kimse de ölmek istemiyor.Demek ki bu dünyada yaptığımız yanlış şeyler var.Günahı çok olan biri ölmek istemez,ölümden de korkar.Günahı az olan kişi içinse bir problem yoktur olay bu kadar basit.

insanın yaşama sevincini kaybettiği ve hayattan türlü türlü darbeler yediğinde ortaya çıkan durum.

En doğrusudur. insanın başına daha önce gelmeyen bir şeyden korkması gariptir zaten.

Olması kesin şeylerden korkmanın gereksiz olduğunu bilen insandır kim dünyaya kazık cakmış onu bilen insandır.

Ölüme hazır olunca gerceklesir. Yalnızca dini anlamda değil eğer ölmeden önce geride kalanlar için planlarinız hazırsa korkacak bir şey yoktur.