zengin olmak

şayet doğuştan zenginse hayattan bir çok konuda mahrumdur.

yürümez illa annesi babası arabayla özel okullara bırakır.

diğer insanları küçümser. bu nedenle kibirli, diğerlerine yüksekten bakan bir karakteri vardır.

lüks onun için artık lüks değil olağan bir şeydir. bu yüzden çok zor tatmin olurlar.

genelde bu çocuklar çok şımartılırlar. şımarık olurlar.

diğer çocuklar gibi serserilik yapamaz. o elittir öyle değil mi. özgür olmazlar.

hiçbir başarıyı zorla elde etmez. zaten başarmıştır değil mi babası? hırs ve kararlılıktan uzak bir karakter. hemen pes eder.

kaynak kendim.

insan olmadıktan sonra zengin olsan ne olur ki?

günümüz vahşi kapitalizminde herkesin olmayı hayal ettiği ancak kapitalizmin kendisinin bu hırsı insanlara yüklediğinin farkında olunmadığı hayal.

Mağazaya girince fiyata bakmaya gerek duymamaktır.

5 arkadaşın bir arsayı paylaştığı mutluluktur. ulan neden bütün paylaşımlardaki mutluluk fakirliğe endekslenir ki.

herkezin hayali... en azından hayatının bir bölümünde.
bu hayal gençlerde yoğunlukla gözlenmektedir.
80'i görmüş kişilerde zengin olsa ne olacak diye sordurtur.

hani deler ya 'gönüller zengin olsun', ben de öyle diyeyim. zengin olmadan zenginliğin ne olduğu bilinemez galiba. gene de iyi birşey olmalı ki zenginlerin yürüyüşü bile farklı. ben burdayım dercecine yürüyorlar.

nasreddin hoca elinde bir çuval cevizle çocukların yanına gelir ve sorar:

"cevizi insan gibi mi dağıtayım allah gibi mi?"

çocuklar daha çok verir düşüncesiyle "allah gibi" der hep bir ağızdan

hoca bazısına bir avuç,
bazısına beş avuç,
bazısına bir ceviz,
birine de çuvalla beraber kalan tümünü verir.

işte bu ağır çuvalı alan çocuğun durumudur zengin olmak.

bazen çok çalışsan da elinde bir ceviz olur.
ya da çuvalı alıp bakarsın ki beş ceviz kalmış.
cevizi az olan kıskanır çok olan kibirlenir.
bazısı için de ceviz sayısı önemli değildir.
işte bunlar hep sınav.

fakir olanlar için zor gerçekleşecek olaylar* akabinde erişilen mertebe, tabi bunun farkında olan ateist, fakir ve sinirli insanlar çok özel varlıklara evrilebilirler. kimse de bilmez...

bugüne kadar asla para hırsım olmamıştı, zengin olmak isteğini cok yaşamamıştım helekide son zamanlarda iyice uzaklaşmıştım bu kavramlardan , karnım doysun bana yeter diyordum.

bugün akşam kardeşimi devlet hastanesi acile götürdüm, orada sara krizi geçiren genç bir adamı ve başında çırpınan, sürekli oğlunun saçını, yüzünü okşayan babasını gördüm...çocuk zangır zangır titriyor babası çaresizce onu sakinleştirmeye çalışıyordu, o esnada doktormu hemsire mi olduğunu bilmediğim insanlar babayı sedyeyi bulunduğu yerden çekmesi için azarladılar. içim acıdı, eridim, küçücük kaldım, o anda dünyayı değistirecek gücüm olmalıydı. görevlilere kızmak değil bu, çok yoğundu servis, onların çalışma şartlarının insancıl olmaması da ayri bir sorundu.
bu sahneden sonra bencil bi insan oldum ben. sırf sevdiklerimin sağlığı için zengin olmak istiyorum. mutlulukları uğruna yaşadığım insanlar olurda birgün sara krizi geçirirse onları ilgi görecekleri bir hastaneye götürebilmek için para kazanacağım bundan sonra. antikapitalist ruhum bir anda eridi, karşı çıktığim tüm dünya düzenleri sevdiklerimin sara krizi geçirmesi ihtimali karşısında bir saniyede yıkıldı. bugünden itibaren paranın gücünü kabul ediyorum ve zengin olmak istiyorum.

elinde iphone 5 le mesajlaşırken macbookla facede takılıp kulağında ipod olan ve sevgilisinin son model bir bmw ile aşşağıya gelmesi için korna çalan vb şeylere sahip olan insandır.

edit: önemli olan kalp zenginliği

benim hayalim değil arkadaş.

ben bana fazla geleni hiç tanımadığım insanlara vermek istiyorum benden daha fazla ihtiyacı olanlara. filistindeki çocuklara, afrikadaki çocuklara vermek istiyorum.

sana göre fazla romantik olabilirim. ama ben bunu istiyorum.

sen git atlantikte bir ada al kendine. dünyada yaşanan bütün adaletsizlikleri siktiret ben mi ilgilenecem de. ben öyle boktan bir hayat yaşamak istemiyorum.

nasıl olsa ikimizin de g.tüne pamuk tıkacaklar. ben başkalarını mutlu ederek ölmek istiyorum.

sen kendini mutlu ederek öl.

saygı duyuyorum.

benim hayalim arkadaş.

ben bana fazla geleni fazlasıyla yemek istiyorum. benden daha fazla ihtiyacı olanlar avucunu yalasın. filistindeki çocukları, afrikadaki çocukları onlardan sorumlu kişiler ilgilensin.

sana göre bencil ve lanet olası bir aşağılık olabilirim. ama şuan ki görülen adalet böyle.

sen git türkiye'nin en boktan yerinde ev al kendine. faturadaki, benzindeki ve diğer her bokun zammıyla sömürsünler seni. köle ol. ben böyle boktan hayat yaşamak istemiyorum.

nasıl olsa ikimizin de g.tüne pamuk tıkacaklar. ben borçsuz, temiz ve toz pembe hayatta zerre kadar stres olmadan ölmek istiyorum.

sen başkasını mutlu ederek öl. bizim güvenliğimiz için dağda akşama kadar nöbet tutan askerin ölümü gibi, ölümünden 3 gün sonra insanların aklından bile geçmeyeceksin, unutulacaksın. işte dünya böyle.

hata yapıyorsun. çünkü istanbulda zenginlere makarna ve kömür dağıtarak da iyi bir insan olabilirsin. doğudaki çocuklar 1 metrelik karda terlikle okula giderken, sen kuş sütü eksik masanda tavuğu elinle kemirirsin. ve yine iyi insan olarak bilinirsin.

ben olmamak.

polo şekeri arkadaş ortmanında korkmadan çıkarabilmek.

hep merak ettiğimiz olay bilen biri anlatabilir mi?

zordur. olamayan bilemez ne çektiğimi.

en zoru da golfu kaç numara sopayla oynayacağınıza bir türlü karar verememektir. *

havaalanında uçağı beklerken bir yere oturup, portakal suyu ısmarlayıp, uçağın kalkacağı anonsunu duyunca, portakal suyunu dikip bitirmek yerine, ne kadar kaldıysa bırakıp uçağına gidebilme lüksü.

Soğanın hep cücüğünü yemektir.

''Zenginler, hiçbir şeye aldırmama, hiçbir şeyden heyecanlanmama lüksüne sahiptirler; bu nedenle çok yaşarlar.'' *

fakir olmasaydı zengin kimdi? statüsüne güvenen herkes korkak ve kirli.

hiç bir zaman hayalim olmadı ama allah nasip edince oluyor bir şekilde.

zengin olursan herşeyi alırsın. çünkü bir sürü paran var.

lüks bir lokantada çok pahalı bir yemek yemek normal bir olaydır. fakat fakir kişi zengin kişinin o sıradan yaptığı şeyi hayatında 1 veya birkaç kez gerçekleştirebilse dünyanın en mutlu insanı olur. fakir kişi o lüks lokantaya bir kere gitse bir daha gitmesi zor olacağından minimum 50 fotoğraf çeker facebook da yer bildirimi yapar. o anısını bütün bir yıl unutmaz. fakir kişi aldığı pahalı ayakkabıyı özenle giyer. hemen eskimemesi için elinden geleni yapar. fakat zengin kişi buna dikkat etmek için çaba harcamaz. fakir kişi bir kafeye girdiğinde masalardaki menülerde yemek seçmeden önce fiyatlara bakar. zengin kişinin ilk düşüncesi ise acaba hangi yemeği yesemdir.

yani günümüzde insanın kafasındaki fiyat kelimesi zenginin aklından nadir geçer. çünkü onun fiyatla arasında bir husus yoktur. fiyat önemsizdir. o sadece alacağı şeyin kendisini mutlu edip etmeyeceğine bakar.

bir şeyi satın alırken fiyatına bakmamaktır.