yağmur

bir cem adrian şarkısı.

beraber ıslanacağın biri yoksa yanında,yağmur hasta etmekten başka bir şeye yaramıyor demektir.

gökhan kırdarın o müthiş şarkısını akla getiren meret.

adım adım geçer zaman biter günüm,
ben nerdeyim.
yavaş yavaş batar güneş hava soğur,
sen nerdesin.
yağmur
yağmur diner...

yalnızca yağmur yağdığında
seviyorum bu şehrin insanlarını
herkesin yüzü gözü ıslak,
başları eğik omuzlarının arasında
yağmur yağdığında
herkes benim hep olduğum gibi.

bir kitapta görüp hatırladığım ve bu sabah güne başladığım teoman şarkısı.
dayanmak zormuş meğer
sonu belli oyunlara
reddetmeye gücün yoksa eğer...

yağmur...

ankarada aniden bugun baslayan ve büyük dolu taneleri ile devam eden olaydır.

Bursada abartmıştır.
(bkz: sonbahar kendini kış sanmış)

güzel bir kız ismidir.

bülent ortaçgil'in ilk bestelerinden.

--spoiler--
herşey olur,herşey büyür
herşey geçer hayat kalır
--spoiler--

insanda üzerinden tren geçmiş etkisi bırakmasa daha iyi olacak sanki ya da onun için güzel bilemedim şimdi.

http://yetmisler-seksenle...lent-ortacgil-yagmur.html

nefes gibi..

bazen kasvetin eş anlamlısı olarak nitelendirsem de yağmuru ve sevmesem de çoğu zaman, bugün anladım ki ev sıcaklığını ve huzuru hissetmek demekmiş yağmur. alıp kitabını koltuğa uzanmak, elindeki kupadan kahveni yudumlarken düşen damlalarda kendini keşfetmekmiş. yağmur, doğanın ve ruhların banyosuymuş..

yagmur sonrası toprak kokusu. insanı alır götürür, uzaklaara

bir tanıdığım var o beni bilmez,
-kızgınlığımsa; "yağmuru seviyorum" diyerek ıslanmayan, şemsiyelerine sarılanlara.-
demişti zamanında. bu gün hafif çiseleyen yağmurunda yürürken ankaranın hak verdim tekrar. hissederek konuşmuyor çoğunlukla insan. ve ben yağmuru seviyorum.

--spoiler--
tanrı yağmurdadır
--spoiler--

v for vendetta

en mutlu insanı bile yalnızlığına dokunmayı hatırlatır.
sıcak bir yazdan sonra sonbaharın ilk günlerinde gelişiyse kıştan çok daha kıymetlidir.

insanın ruhunu dinlemesi için tanrının verdiği mevsimsel fırsattır.

bu gün yalnız yağmura tahammül edeceğim
boğazıma kadar çıkan şu deli yağmura
tüyüme horozdan çok itimat edeceğim
itimat edeceğim şu belelı yağmura

tanrının yarattıklarına dokunuşudur. önce rüzgarıyla üzerinde gezinir koruyucu elleri. kimi zaman öfkesinden nasiplendirir, kimi zaman şefkatinden. adeta ölçülülüğü ölçüsüzlüğüyle bize hatırlatır. sevgidir yine de yağmur, sevgiyi bilenler için.

suyun aldığı en tuhaf şekil, ip gibi, aşağıya doğru akıyor, yere çarptığı anda parçalanıyor. sonra parçalar toplaşıp beraber akıyor, gökte ayrılanlar yerde buluşuyor, kaynağına kavuşma gayreti. bir pay var tabi çıkarılacak, parçalanmış akarken yere düşmeden az önce yerden yükselen tabiatla buluşuyor, her şeyi tek tek sarıyor, ıslatıyor, toplanıp kaynağına gitmeden önce suyun muhteşem son töreni, ıslatmak etrafını sarmak.
bu döngüyü yaşamak için su olup yağmak, yağmur olmak istemez miydin esrari? sürekli tekrar eden döngünün saf oyuncusu olmak istemez miydin? (bkz: ahmet güntan)

şu an mis gibi yağan yağmurdur. tüm yağmurlu şarkı ve şiirleri akla getirir. benim ilk aklıma gelen" yağmurlarda seninle ıslanmak istiyorum" cümlesi geçen eski bir nilüfer şarkısı.

bu ekim günü yağan yağmur bana, gözlerimi açtığım gözlerini getirmişti istanbul’a. çocukluğumun ellerinden tutup, gençliğimin mayasını kıvama getirip, masmavi gökyüzüne benzettiğim gözlerini aşmıştı yağmur. çocukluğumda o kadar çok yağmur yağardı ki.

yağmur benim için ıssızlıkta yakılan sessiz bir uzun hava gibiydi. yağmur kimileri için sıkıntı, tasa gibi dengesini yitirirdi gökten, yere efkâr basardı su kılıfında. ilkin belli ederdi derin uğultusuyla geleceğini, sonra sanki sesi kısılırdı doğanın, sadece yağmur yağardı saatlerce…

bilir misin sözlük, istanbul’a üzüntü getirir yağmur. evde öylece oturma getirir, sessizce. konuşmak gelmez içinden. bağımlı kılar zaten bağımlısı olunan ekranlara. yağmur istanbul’da sadece diz boyu çamurdur insanlar için, çocuklar için ise keyiftir ıslanmak veya yaşlanmak… anneler için ise kirli çamaşırların gelişidir. yeniden çamaşır makinesinin çalıştıtılması, yeniden asılmasıdır yıkanan çamaşırları. yağmur ilişkileri askıya alır istanbul’da. zira yolları kapatırdı. içlerini karartırdı o kutsal saydamlık. açılması epey bir zaman alırdı trafiğin.

yağmur bir nevi yalnızlıktı,
bir nevi kimsesiz kalabalıklar oluşturmaktaydı.

Yağmurda dolaşmak, dolanmak yağmura... kördüğüm olmak...

nedense bir anda bu havayı istemek.. yanında da kahve ile sakince kafayı dinlemeyeli ne kadar da uzun zaman olduğunu hatırlatan olay.

* Some people feel the rain. Others just get wet sözünü aklıma getiren hadise.

gece yağıyosa balkonda sigara nescafe eşliğinde kulağınıza en sevdiğiniz şarkı gibi gelicek doğa olayı.

yerdeki suların buharlaşarak gökyüzünde bulutlar oluşturması ve bu bulutların bir nevi ağlaması sonucu oluşan durumdur.