vicdan azabı

duymaya çalışıp da duyamamak daha kötüdür.

çok zor bi durummuş, allah'ın sabır ver.

insanın kendisinin de daha önce yaşadığı bir durumdaki insanın yardım çağrısına kulak asmadığında daha çok hissedilen duygudur.

günlerdir 5 parasız dolanıyorum ortalıkta ve elinde sigara olan ya da cebinde sigara olan tanımadığım insanlardan sigara dilenmeyi düşünüp duruyorum okula giderken. yapamadım.

bugün gözlem yaptığım okuldan çıktık 2 arkadaşımla. biri çıkardı L&M'yi. "Bana da versene hııııı bana da versene." dedim şirinlikle komiklikle. Verdi, yaktım, onlardan ayrılıp eve doğru yürümeye başladım. Uzuuuun bir caddedeyim, karşımda 30'una yeni gelmiş, camel renk deri ceketli bir erkek, onun birkaç adım gerisinde başörtülü yaşlı bir kadın, karşı kaldırımda emekli öğretmen görünümlü yaşlı bir erkek yürüyordu bana doğru. camel ceketlinin yanından geçtim ve onun "kardeş, bir şey sorabilir miyim?" dediğini işittim. Dönüp baktım gözlerine, talepkar bir bakışı vardı. daha önce ablamın başına gelmiş olan bir olayı hatırlayıp "amınızı bir kere sikebilir miyim?" diyeceğini düşündüm; amygdalam harekete geçti ve dedi ki "sonra da peşine düşer aman diiim dön önüne yürü ya kulum!". Amygdalamdan gelen bu emre uyup döndüm önüme yürümeye başladım.

Sigaramdan bir nefes daha çektim. Sorgulamaya başladım, analiz etmeye başladım yaşadığım bu olayı.
- yoksa sigara mı isteyecekti? Kardeş dediğine göre muhtemelen öyle. ama o talepkar ve şehvet dolu bakış neydi öyle? yanlış analiz etmiş olabilir miyim? Hem çok yakınımızda yaşını başını almış insanlar vardı, onların tepkisiyle karşılaşmamak için laf atmazdı heralde. Hem zaten "kardeş" dedi.

20 metre falan yürümüştüm, yakındaysa gidip ne soracağını öğreneyim dedim, dönüp baktım sokağa. Camel deri ceketli adam yoktu ortada!
- Beni sınamak için ilahi bir olay mı yaşamıştım yoksa? iyi de ilahi bir olayda adam sigara gibi bir şey istemez ki. iyi de zaten adam sigara istemedi ki zaten belki de saati soracaktı. iyi de saat bi bende mi var. yaşlılara sorardı saat soracak olsaydı. of of!

korları avuca alıp sımsıkı kavramak gibidir.

en sevdiğiniz arkadaşınızla olmadık yere ve hiç yoktan bir konuda kavga ettiğinizde ortaya çıkan vicdansız azaptır.

insanın hayattaki en büyük ahlaki şansıdır.

hesap edilemeyen ve sonra çileden çıkaran şeydir...

hakimi de suçlusu da insanın kendisi olan mahkemedir..

Genelde geceleri hortlayan , iç seslerin susturulamadığında yastıkla aralarında bir ilişki olduğu düşünülen,kendinle hesaplaşmaya iten duygu şeysi.yinede olması olmamasından iyidir tabi.

berbat bir şeydir.

hele ki sana özensiz davranmış insanlara karşı tavrını koyup kendini koruduğunda, karşındaki insanın buruklaştığını görmek ve vicdan azabı yaşamaksa en zoru.

herkes niye özenli davranmaz ki birbirine?

insanın kendi kendini yargıladığı tek ağır mahkeme.

hiç beraat çıkmaz...

Bir düşmedi yakamdan amk.

Gozlerinizi kapattiginiz da kalbinizde ki o anlamsiz ritim bozuklugu huzursuzluk.. Surekli caninin yanmasi fena halde ruhunuzun kacip gitmek istemesi.

Bir kızın arkasından konuştum. Allah şahit ki çok pişmanım.

Sanırım yaşarken ölmek diye adlandırabilirim ben bunu.

bugün doyasıya yaşadığım durumdur. sevdiğim kıza yalan söyledim ve bunun acısı çok kötüymüş. ölüyorum resmen amk.

Bu azap çeşidi için, öncelikle vicdana sahip olmak gerekiyor. Manevi işkencedir.

pkklı piçlerde yoktur. hepsi vatansız, allahsız, soysuz piçlerdir.

bir alex pardon bir kabir azabı değildir
(bkz: )yaptıklarımın karşılığı bu mu olacaktı hacı

Yine duyuyorum bunu..

Hep yaptıklarımdan, söylediklerimden pişman oluyorum. Birinin kalbini kırdığımda pişman oluyorum.. Vicdan azabı çekiyorum. Haklı olsam da olmasam da bu böyle.

Ağır bir his.

Sinavdan once arkadasimin gazina gelip eski sevgilimden Ayrilmamdi. Aglayarak yanimdan gittigini hatirlarim.

yanlış yapan insanın çektiği sıkıntıdır.

insana çok sıkıntı veren bir duygudur. Her zaman söylemişimdir, mekik çekin, halı çekin, halay çekin, otuzbir çekin, ama vicdan azabı çekecek şeyler yapmayın. Ben yıllardır çekiyorum amk.

Hiç mazeret tanımayan, keskin, açık insani bir his tezahürü.. Boğazınızı hiç terk etmeyecek akrep gibi, yutkundukca zehri göğsünüze akar, nefesinizi daraltır; ruhunuzdaki tüm hisleri felce uğratır.. insanın tüm varlığını tepeden inme bir dehşet altında ezen, bundan acı azap olamaz..