veda

aslında pek çok yönden vasatı aşamasa da şu anda atamızı -özellikle özel hayatını- anlatan en iyi film. yalnız atamız daha iyilerini hakediyor, buradan yapımcılara, yönetmenlere, oyunculara söyleyeyim.

"Bakar bakar gülümsetir veda."

sıçtık sıvıyalım bari'nin vücut bulmuş halidir veda. onursuzluk kevaşelik benliğinize işlemiş. söz kar etmiyor a dostlar bunlara!

--spoiler--
yüksek dağın üstüne de kazsunlar mezarumi,
fazlayım artık dünyada da alsinlar bu canumi.

bir benum kabahatli kimsede yok kabahat,
ben giderum dünyadan herkesler eder rahat...
--spoiler--

haydi eyvallah...

yasanmış ne varsa heybende, hesabı mahsere kalışıdır gidenden.

Hüznü kalbinize nüfuz eder.Gereksiz eylem.

Zordur, her iki tarafı da acıtır. Ama veda etmeniz gerekiyorsa, hareket saati geldiyse ve oluru da yoksa severek veda eder insan sevdiğine. Belki de her veda yeni bir başlangıçtır? Kim bilir.

bırakıp gidecekmiydin öyle. arkana bakmadan... üzecek miydin. söyle. böyle çabuk mu. bu kadar çabuk mu... "hoşçakal" mı diyecektin. dolduracak mıydın o gözleri.

daha karpuz kesecektik...

lanet olası şey. Bir şarkı sözündeki gibi vedalar vedalar bitsin elvedalar.

bir keskin bıçak.

Muhtemelen bu başlığın en alakasız tanımını giriyorum:

Şöyle ki: veda, bundan yaklaşık 700-800 sene evvel maldiv adaları ve civarında geçerli olan paranın adıdır. Bu para bildiğimiz deniz kabuklarının temizlenmesiyle elde edilen basit bir takas eşyasıdır. Deniz kabuğu çıkarılır, temizlenir ve beyazlatıldıktan sonra para olarak kullanılır. O zamanlar yaklaşık on bin veda bir altın dinara denk gelmekte imiş. Tabii bu enflasyona göre sürekli değişen bir birimdir. Zaman zaman bu sayı yüz bine de çıkabiliyor bine de düşebiliyor. Bu deniz kabuğu doğu afrika kıyılarında da yine aynı dönemde para olarak kullanılmış.

Bengalliler ise bu dönemde pirinci para olarak kullanmaktaydılar. Hatta pirinç ile deniz kabuğu sık sık bu dönemde takas edilmiş. Bir başka konu da yemenli, iranlı tüccarların gemilerine bu dönemde safra olarak kum değil de bu vedaları(kutsal sayılan 'vedalar' kitabı değil aman karıştırmayın)(deniz kabuğu)depolamasıdır. Depolanan bu safradan arta kalanlar maldivler civarında kullanılırmış.

Ya benim aklıma Atatürk'ün konu alındığı Veda filmi geldi. (fail olursam ağlarım)

https://www.youtube.com/watch?v=aFBw4VWvi3g

Allah yolunu acik etsin hersey gonlunce olsun.

soylemisti sozcuklerini ruhuma diken
gibi batirken.

damarlarima giren bi kucuk kadin,

bedenimi saran tenim 26 sinda diye,

gulmustum...

beni genc sanmisti.

mezardan cikmistim, oysa..

" Tanrı " bir peygamber secer.

Ayşe Kulin'in harika bir romanıdır. Osmanlının son dönemlerindeki istanbul'u ele alır.

Veda dendiği zaman aklıma ilk düşen cümleler..

Ah ulan ah.

Ne çektim kendimden..

Silahlara veda
Geceye rüyaya ve sana
Yalnızlığın geyik gözlü köşesinden
Düzenlerin çıkmazına

Çizdiğim resmin
Saat kulesi ağlıyor
Ağzım o çeşit yok
Şişe bu çeşit var

Sen bir gece gelsen
Güneş doğmasa
Gitmeden yine gelsen
Bu yeni geleni
Bu bize bakanı
Sana bir anlatsam
Güneş doğmasa
Sandıkların içini göstersem sana
Çizdiğim resmin
Yalnızlığın geyik gözlü köşesinde
Bir rafa koyabilsen
Olup biteni ve onları
Sabaha kadar konuşsak
O ürkek ürkek bakanı sana bir anlatsam
Ateşi karı tüfeği çeksem
Ocağa pencereye kapıya

Kemana veda

Yağmurda şeytan ve şapkası
Silahın ölümünü kutluyorum

Tren kaçırmış gibiyim

Sana veda..

Sezai karakoç

Ne fayda gördüm ki ben. Elveda. Evet.

Biraz önce istanbul kırmızısı filminde duydum. Diyor ki:

"Veda gözüyle sevenler içindir. Gönülden sevenler asla ayrılmazlar."

Hani derler ya her güzel şeyin bir sonu vardır diye aslında sadece güzel şeylerin değil kötü şeylerin de bir sonu vardır. Mutluluğun da bir sonu vardır, hüznün de. Sağlığın da bir sonu var, hastalığın da. Demek istediğim her şeyin bir sonu var, maddi veya manevi her şeyin bir vedası var. Her vedanın ayrı bir şarkısı, ayrı bir rengi var. Bana göreyse tüm vedalar hüzünlüdür şarkısı, rengi fark etmeksizin.

Bir şeye alıştığınızda ona yüreğinizin bir parçasını bırakırsınız ancak ona veda ederken bıraktığınız o parçayı geri alamazsınız. işte bu yüzdendir yaşadıkça insanın içinin biraz daha burkulması. Yeri doldurulamayan parçalar bırakmışsınızdır; bu parçaların yerini anılarla, eski fotoğraflarla kimi zaman şarkılarla doldurmaya çalışırsınız ama olmaz işte eksik, eksiktir. Veda ise arkasından gelecek olan eksiklik hissinin süslü adı.

Acı verici eylem.

Hoşça kalınız.

er yada geç olan durum. hem insanlara hem de dünyaya veda eder insan.
ama bilinir ki vedaların asla sonu gelmez. o yüzden en güzeli veda dememek için hoşgeldin de dememek.

Sezai karakoç'un güzel bir şiiri.

görsel

"vedalaşmadan gidersen, yürek anlar ayrılığı;
ayrılık da sevdadandır,
ben bilirim sevdalığı..."

(bkz: seyduna türküleri)

görsel
2010 yılında sinemada izlediğim muhteşem film. Boğaz düğümleten cinsten. Herkesin izlemesi gerektiğini düşünüyorum.
film müziği aklıma yıkıcı sahnelerini getirir. Hatırladığım kadarıyla atatürk'ün arkadaşı kur'an taburesini deviriyordu. Hoca soruyordu "kim devirdi bunu?!?!" Arkadaşı çıkmıyordu. suç atatürk'e kalıyordu, ayağına sopayla yok yere vuran hocasını kesip atası geliyor insanın o an. Ve bu anlarda filmin içine giresim geliyor.

https://youtu.be/ecs2QEH669Y