sertab erener konserine gitmek

ablamız sahnede hala lisedeki amigo kız gibi zıplarken benim belime giren ağrı yüzünden oturağa çökmemle sonuçlanan aktivite. bu enerji seviyesi biz faniler için biraz fazla, kıskanmadım desem yalan olur.
(bkz: ben yaşlandım sen yaşlanmadın)

kadın sahnede hala 2003 model enerjiyle koştururken bizim bel fıtığı başlangıcı kıvamında izlediğimiz etkinliktir. sesi kulağımızın pasını silse de bilet fiyatları evlat acısı gibi koymuştur.

kadının enerjisi karşısında sadece izleyici olarak dururken bile yorulduğum aktivitedir. ya arkadaş sen o kadar şarkıyı o tonda söyleyip nasıl aynı anda zıplayabiliyorsun, ciğerinde ekstra tüp mü var anlamadım ki. biz iki merdiven çıkınca nefes nefese kalıyoruz, kadın sahnede olimpiyat koşucusu gibi maşallah.

yıllar geçtikçe sesi yaşlanacağına daha da güzelleşiyor sanki. playback yapan yeni yetmeleri cebinden çıkarır, üstüne para üstü verir. parasına kıyıp giden pişman olmaz ama yanınıza ağrı kesici alın, zira o tempoya kafa sallarken boynunuz tutulabilir.

Konserler zaten yüksek tempolu olmuyor mu. Bence de şarkıları güzel.

kadın sahnede oradan oraya koştururken benim izlediğim yerden nefes nefese kalmam rezaleti peki. o ses, o enerji bunca yıldır nasıl hiç bitmiyor anlamak mümkün değil, bildiğin benjamin button gibi takılıyor ablamız. bilet parasına içim yana yana gittim ama çıkışta helali hoş olsun dedirtti yine zalımın kızı.