bugün
- bim'de satılan sucuk15
- basın hürdür sansür edilemez22
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202654
- kitap tavsiyesi5
- evet kürt üm3
- bursa da zirve yapmak8
- sözlüğün en iyi nesili on birinci nesildir5
- 8 milyarda 14
- katatespizartmasinın mutfağına konuk olmak12
- hindistan bhutan sınırı2
- yapay zekanın her şeye saldırmaya başlaması6
- 1 litre su içince kaçını işiyoruz5
- sabahları 16 km koşan yakışıklı adonisli erkek16
- erdoğan'ın fon meselesi çıkışı10
- erdoğan'ın 161 milyar tl lik fon açıklaması4
- fatma betül sayan kaya8
- türk kahvesi içecek kadar şark köylüsü olmak10
- gta 63
- gina carbonara2
- maaş yatmayınca patronun odasına yürümek4
- askerde çatışmaya giren var mı15
- ölüm sadece bir başlangıçtır2
- anayasa mahkemesi'nin genelevlerle ilgili kararı13
- hand job4
- kürtlerin 100 bin yıllık tarihi5
- kabirde türküm dersen kafana topuzu yersin11
- 17 kasım 2026 israil avusturya maçı4
- cuckold ömrü uzatıyor8
- 17 kasım 2026 galler portekiz maçı3
- 17 kasım 2026 danimarka norveç maçı2
- mustafa yazıcı'nın ifadeye çağrılması2
- 17 kasım 2026 bosna hersek romanya maçı2
- 17 kasım 2026 ukrayna gürcistan maçı2
- 17 kasım 2026 polonya isveç maçı2
- 17 kasım 2026 irlanda kosova maçı2
- 17 kasım 2026 macaristan kuzey irlanda maçı2
- diyet3
- esaretin bedeli filmindeki kütüphaneci ihtiyar4
- soğuğu seven insan5
- eksi 18 derecede üşüyen erkek7
- 36 yıldır işe her gün 1 saat erken giden adam4
- 17 kasım sözcü tv'ye kayyum atanması35
- traveler of secret moments entryni beğendi11
- 1857 hint ayaklanması2
- ahlakın tanrısız temeli2
- pasta2
- teklif edilen kızın ben biraz daha bakayım demesi3
- şirinler köyüne yeni şirin2
- polis akademisi filmindeki deri ceketli sakallılar3
- gülbeyaz3
italya koronavirüs krizi nedeniyle cenaze törenlerini yasakladı. Virüs pek çok aileyi, sevdikleriyle vedalaşma şansından mahrum bıraktı.
görsel
görsel
görsel
görsel
Milano’da bir cenaze levazımatçısında Andre Cerato, ‘’Bu salgın iki kez öldürüyor’’ diyor.
‘’ilk olarak sizi ölmeden önce sevdiklerinizden tecrit ediyor, sonra kimseye tam anlamıyla vedalaşma şansı vermiyor.’’
‘’Aileler yıkılıyor ve kabullenmekte zorluk yaşıyorlar.’’
‘Bize güvenmekten başka şansları yok'
italya’da, çoğu Covid-19 kurbanı hiçbir aile yakını ve arkadaşları yanında olmadan hastanede tek başına ölüyor. Bulaşma riski yüksek olduğundan ziyaretler yasak.
Sağlık makamları, virüsün kurbanın ölümünden sonra bulaşamayacağını söylese de, yine de kıyafetler üzerinde birkaç saat canlı kalabiliyorlar.
Cremona’dan cenaze levazımatçısı Massimo Mancastroppa ‘’ Birçok aile bize cenazeyi son bir kez görüp göremeyeceklerini soruyor ancak bu yasak’’ diyor.
Ölüler, en iyi halleriyle ve sevdikleri kıyafetleriyle gömülemiyor, bunun yerine acı bir kimliksizlikle, hastane kıyafetleriyle toprağa veriliyorlar.
Ancak Massimo elinden geleni yapıyor.
‘’Ailelerin bize verdikleri kıyafetleri naaşın üstüne koyuyoruz, sanki giyinmişler gibi, üste bir gömlek, alta bir etek.’’ diyor.
Bu eşi görülmemiş olayda cenaze levazımatçıları kendilerini birden ailelerin, arkadaşların hatta rahiplerin yerine geçmiş olarak buluyorlar.
Virüsten ölenlere yakın olanlar sıklıkla kendilerini karantinada buluyor.
‘’Onlar için tüm sorumluluğu üstleniyoruz’’ diyor Andrea. ‘’Onlara kullanılacak tabutun resmini gönderiyoruz, sonra hastaneden cesedi alıp gömüyoruz ya da yakıyoruz. Bize güvenmekten başka şansları yok.’’
Andrea için en zor şey ise yakınını kaybetmiş kişilerin acılarını dindirmeye yardım edememek. Ailelere tüm yapabileceklerini söylemek yerine, şimdi ne yapamayacaklarının listesini vermek zorunda.
‘’Onları giydiremeyiz, saçlarını tarayamayız, makyaj yapamayız. Onları güzel ve huzurlu gösteremeyiz. Bu çok üzücü.’’ diyor Andrea.
Andrea, 30 yıldır cenaze levazımatçılığı yapıyor tıpkı, kendisinden önce aynı işi yapan babası gibi. Küçük şeylerin yakınlarını kaybedenler için çok önemli olduğunu söylüyor.
‘’Son bir kez yanaklarını okşamak, ellerini tutmak ve saygın görünüşlerini görmek. Tüm bunları yapamamak çok travmatik.’’
Bu virüs döneminde, cenaze levazımatçıları genellikle yaslı ailelerle kapalı bir kapının ardından buluşmaya zorlanıyorlar.
Yakınlar, kaybettikleri anneleri, babaları ya da kardeşleriyle birlikte gömülmesi umuduyla el yazısı notlar, aile yadigârları, çizimler ve şiirler vermeye çalışıyorlar.
Ancak bunların hiçbiri tabutların içine konulmuyor.
Kişisel eşya gömmek de artık yasa dışı. Sert, ancak hastalığın yayılmasını engellemeyi amaçlayan bir önlem.
Eğer birisi evinde ölürse cenaze levazımatçılarının eve girmeye izinleri var fakat tamamen koruyucu kıyafet, gözlük, maske, eldiven ve ceket giymeleri gerek. Bu da, sevdiğini yeni kaybetmiş birisi için oldukça üzücü bir sahne.
Ama şu an pek çok cenaze levazımatçısı da karantinada.
Bazıları işlerini kapatmak zorunda kaldı.
Ölülerle ilgilenenlerin yeterli ölçüde maskeleri ya da eldivenleri olmaması ihtimali büyük bir endişe kaynağı.
Andrea, ‘’Bizi bir hafta daha idare edecek kadar koruyucu kıyafetimiz var.’’ diyor.
‘’Ancak elimizdekiler tükendiğinde, iş yapamaz hale geleceğiz ve biz ülkedeki en büyük cenaze levazımatçılarından biriyiz. Diğerleri nasıl başa çıkıyor hayal edemiyorum.’’
Bir acil durum yasasıyla, virüsün yayılmasını engellemek için italya’daki cenaze törenleri yasaklandı.
Bu , kuvvetli Katolik değerlere sahip bir ülke için eşi görülmemiş bir durum.
Andrea günde en az bir ölü gömüyor ve herkes karantinada olduğundan bir kişi bile veda etmeye gelmiyor.
Massimo ‘’Bir ya da iki kişi gömülme sırasında burada bulunmak için izinli, bu kadar’’ diyor.
‘’Kimse bir şey söyleyebilecek durumda değil, o yüzden sadece sessizlik oluyor.’’
Yapabildiği ölçüde bundan uzak durmaya çalışıyor, kiliseye kadar tabut arabasında gidiyor, kabini açıp, rahipten orada bir dua okumasını istiyor.
Çoğunlukla saniyeler içinde bitiyor, sonrasında diğerine geçiyor.
italya’da cenaze kaldırma sektörü büyük bir baskı altında ve ölü sayısı artmaya devam ediyor.
24 Mart’tan itibaren şimdiye dek yaklaşık 7000 kişi öldü, bu sayı dünyadaki tüm diğer ülkelerden daha fazla.
‘’Cenaze levazımatçımızın önünde bir kuyruk var, neredeyse bir süpermarketinki gibi.’’ diyor Andrea.
italya’nın kuzeyindeki hastanelerde morglar doldu.
‘’Cremona’daki hastanenin şapeli daha çok bir depo gibi duruyor’’ diyor Massimo.
Tabutlar kiliselerde birikiyor. italya’da en yüksek vaka sayısına sahip Bergamo’da ordunun devreye girmesi gerekti, çünkü mezarlıklar doldu.
Geçtiğimiz hafta bir akşam halk, ordu konvoyunun yetmişten fazla tabutu götürmesini sessizce izledi. Her biri yakılmak üzere yakındaki bir kente götürülen bir arkadaşı ya da bir komşuyu taşıyordu.
Salgın başladığından beri çok az görüntü bu kadar şoke edici veya dokunaklıydı.
Ülkenin her bir yanında doktorlar ve hemşireler, italya’nın bu en karanlık zamanlarında kahraman olarak görülüyor. Ama cenaze levazımatçıları hiçbir takdir görmüyor.
‘’Çoğu insan bizi yalnızca ruhların nakliyatçısı olarak görüyor.’’ diyor Massimo.
Çoğu italyan’ın işlerine, mitolojide yeni ölen kişileri iki dünyayı ayıran nehirden geçiren kayıkçı Charon gibi baktığını söylüyor.
Pek çoğunun gözünde bu teşekküre gerek olmayan nankör bir iş.
‘’Ama sizi temin ederim ki tek istediğimiz ölülere haysiyet kazandırmak’’
‘’Andratuttobene - ‘’her şey iyi olacak’’ etiketi ise italya’da kriz çıktığından beri en çok konuşulan etiketlerden. Ona bir gökkuşağı emojisi eşlik ediyor.
Ancak şimdilik görünürde bir gün ışığı yok. Herkes dua etse de kimse tüm bunların ne zaman düzeleceğini bilmiyor.
görsel
görsel
görsel
görsel
Milano’da bir cenaze levazımatçısında Andre Cerato, ‘’Bu salgın iki kez öldürüyor’’ diyor.
‘’ilk olarak sizi ölmeden önce sevdiklerinizden tecrit ediyor, sonra kimseye tam anlamıyla vedalaşma şansı vermiyor.’’
‘’Aileler yıkılıyor ve kabullenmekte zorluk yaşıyorlar.’’
‘Bize güvenmekten başka şansları yok'
italya’da, çoğu Covid-19 kurbanı hiçbir aile yakını ve arkadaşları yanında olmadan hastanede tek başına ölüyor. Bulaşma riski yüksek olduğundan ziyaretler yasak.
Sağlık makamları, virüsün kurbanın ölümünden sonra bulaşamayacağını söylese de, yine de kıyafetler üzerinde birkaç saat canlı kalabiliyorlar.
Cremona’dan cenaze levazımatçısı Massimo Mancastroppa ‘’ Birçok aile bize cenazeyi son bir kez görüp göremeyeceklerini soruyor ancak bu yasak’’ diyor.
Ölüler, en iyi halleriyle ve sevdikleri kıyafetleriyle gömülemiyor, bunun yerine acı bir kimliksizlikle, hastane kıyafetleriyle toprağa veriliyorlar.
Ancak Massimo elinden geleni yapıyor.
‘’Ailelerin bize verdikleri kıyafetleri naaşın üstüne koyuyoruz, sanki giyinmişler gibi, üste bir gömlek, alta bir etek.’’ diyor.
Bu eşi görülmemiş olayda cenaze levazımatçıları kendilerini birden ailelerin, arkadaşların hatta rahiplerin yerine geçmiş olarak buluyorlar.
Virüsten ölenlere yakın olanlar sıklıkla kendilerini karantinada buluyor.
‘’Onlar için tüm sorumluluğu üstleniyoruz’’ diyor Andrea. ‘’Onlara kullanılacak tabutun resmini gönderiyoruz, sonra hastaneden cesedi alıp gömüyoruz ya da yakıyoruz. Bize güvenmekten başka şansları yok.’’
Andrea için en zor şey ise yakınını kaybetmiş kişilerin acılarını dindirmeye yardım edememek. Ailelere tüm yapabileceklerini söylemek yerine, şimdi ne yapamayacaklarının listesini vermek zorunda.
‘’Onları giydiremeyiz, saçlarını tarayamayız, makyaj yapamayız. Onları güzel ve huzurlu gösteremeyiz. Bu çok üzücü.’’ diyor Andrea.
Andrea, 30 yıldır cenaze levazımatçılığı yapıyor tıpkı, kendisinden önce aynı işi yapan babası gibi. Küçük şeylerin yakınlarını kaybedenler için çok önemli olduğunu söylüyor.
‘’Son bir kez yanaklarını okşamak, ellerini tutmak ve saygın görünüşlerini görmek. Tüm bunları yapamamak çok travmatik.’’
Bu virüs döneminde, cenaze levazımatçıları genellikle yaslı ailelerle kapalı bir kapının ardından buluşmaya zorlanıyorlar.
Yakınlar, kaybettikleri anneleri, babaları ya da kardeşleriyle birlikte gömülmesi umuduyla el yazısı notlar, aile yadigârları, çizimler ve şiirler vermeye çalışıyorlar.
Ancak bunların hiçbiri tabutların içine konulmuyor.
Kişisel eşya gömmek de artık yasa dışı. Sert, ancak hastalığın yayılmasını engellemeyi amaçlayan bir önlem.
Eğer birisi evinde ölürse cenaze levazımatçılarının eve girmeye izinleri var fakat tamamen koruyucu kıyafet, gözlük, maske, eldiven ve ceket giymeleri gerek. Bu da, sevdiğini yeni kaybetmiş birisi için oldukça üzücü bir sahne.
Ama şu an pek çok cenaze levazımatçısı da karantinada.
Bazıları işlerini kapatmak zorunda kaldı.
Ölülerle ilgilenenlerin yeterli ölçüde maskeleri ya da eldivenleri olmaması ihtimali büyük bir endişe kaynağı.
Andrea, ‘’Bizi bir hafta daha idare edecek kadar koruyucu kıyafetimiz var.’’ diyor.
‘’Ancak elimizdekiler tükendiğinde, iş yapamaz hale geleceğiz ve biz ülkedeki en büyük cenaze levazımatçılarından biriyiz. Diğerleri nasıl başa çıkıyor hayal edemiyorum.’’
Bir acil durum yasasıyla, virüsün yayılmasını engellemek için italya’daki cenaze törenleri yasaklandı.
Bu , kuvvetli Katolik değerlere sahip bir ülke için eşi görülmemiş bir durum.
Andrea günde en az bir ölü gömüyor ve herkes karantinada olduğundan bir kişi bile veda etmeye gelmiyor.
Massimo ‘’Bir ya da iki kişi gömülme sırasında burada bulunmak için izinli, bu kadar’’ diyor.
‘’Kimse bir şey söyleyebilecek durumda değil, o yüzden sadece sessizlik oluyor.’’
Yapabildiği ölçüde bundan uzak durmaya çalışıyor, kiliseye kadar tabut arabasında gidiyor, kabini açıp, rahipten orada bir dua okumasını istiyor.
Çoğunlukla saniyeler içinde bitiyor, sonrasında diğerine geçiyor.
italya’da cenaze kaldırma sektörü büyük bir baskı altında ve ölü sayısı artmaya devam ediyor.
24 Mart’tan itibaren şimdiye dek yaklaşık 7000 kişi öldü, bu sayı dünyadaki tüm diğer ülkelerden daha fazla.
‘’Cenaze levazımatçımızın önünde bir kuyruk var, neredeyse bir süpermarketinki gibi.’’ diyor Andrea.
italya’nın kuzeyindeki hastanelerde morglar doldu.
‘’Cremona’daki hastanenin şapeli daha çok bir depo gibi duruyor’’ diyor Massimo.
Tabutlar kiliselerde birikiyor. italya’da en yüksek vaka sayısına sahip Bergamo’da ordunun devreye girmesi gerekti, çünkü mezarlıklar doldu.
Geçtiğimiz hafta bir akşam halk, ordu konvoyunun yetmişten fazla tabutu götürmesini sessizce izledi. Her biri yakılmak üzere yakındaki bir kente götürülen bir arkadaşı ya da bir komşuyu taşıyordu.
Salgın başladığından beri çok az görüntü bu kadar şoke edici veya dokunaklıydı.
Ülkenin her bir yanında doktorlar ve hemşireler, italya’nın bu en karanlık zamanlarında kahraman olarak görülüyor. Ama cenaze levazımatçıları hiçbir takdir görmüyor.
‘’Çoğu insan bizi yalnızca ruhların nakliyatçısı olarak görüyor.’’ diyor Massimo.
Çoğu italyan’ın işlerine, mitolojide yeni ölen kişileri iki dünyayı ayıran nehirden geçiren kayıkçı Charon gibi baktığını söylüyor.
Pek çoğunun gözünde bu teşekküre gerek olmayan nankör bir iş.
‘’Ama sizi temin ederim ki tek istediğimiz ölülere haysiyet kazandırmak’’
‘’Andratuttobene - ‘’her şey iyi olacak’’ etiketi ise italya’da kriz çıktığından beri en çok konuşulan etiketlerden. Ona bir gökkuşağı emojisi eşlik ediyor.
Ancak şimdilik görünürde bir gün ışığı yok. Herkes dua etse de kimse tüm bunların ne zaman düzeleceğini bilmiyor.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com