nattvardsgasterna

ingmar bergman'ın yalnızlık üçlemesinin ikinci filmi. gunnar björnstrand baş roldedir ingrid thulin ile birlikte. max von sydow da oynar.

winter light, ingilizce
ibadet edenler de türkçe ismidir.

http://www.imdb.com/title/tt0057358/

Görüyorsun, bir din adamı olarak iyi değilim.
inancımı, babacan bir tanrı imajı üzerine kurmuştum.
Bütün insanları ama|en çok da beni seven bir tanrı.
Görüyor musun Jonas, nasıl bir hata yaptığımı?
Heyecanlı, cahil ve ahmak bir din adamı.
Dualarımı bir yankı-tanrısına gönderdim,
insanlara cevaplar ve kutsama veren birine.
Gördüğüm gerçeklerle, tanrıyla her yüzleşmemde...
çirkin ve karşılık veren bir şeye dönüştü.
Bir örümcek tanrı, bir canavar.
Ve ben ışıktan kaçtım, kendimi karanlığa gizledim.

yıl 1962 bergman tanrısı ile giriştiği çetin savaşın ortaları ve konuşan düşünen insana karşı "sessiz tanrı" artık yapacak bir şeyi yok. sessizliği ve karanlığı bozmak zorunda yoksa o da biliyor bir daha bu kadar net gelmeyecek zihnine cümleler. bu kadar yaklaşmışken tam zamanı diyor ve örümcek tanrı'nın üzerine basıveriyor. saygılar bergman dayı...

bu da iyiymiş:

isa öğrencilerini üç yıldır tanıyordu.
Hep birlikte yaşamışlardı...
ama ne dediğini hiç anlamadılar.
Son adama kadar, onu terkedip gittiler.
Ve o yalnız kaldı.
Bu çok acı verici olmalı.
Kimsenin anlamadığını bilmek.
Güvenecek birine ihtiyaç duyarken yalnız bırakılmak...
bu çok acı verici olmalı.
Ama daha da kötüsü var.
isa, çarmıha gerildiğinde...
Tanrım, Tanrım! diye bağırdı.
Neden beni terkettin?
Bağırabildiği kadar yüksek sesle.
Cennetteki Tanrı'nın onu terk ettiğini sandı.
Anlattığı herşeyin yalan olduğuna inandı.
Ölmesinden hemen önce, isa şüpheyle doluydu.
Bu kesinlikle onun en büyük sınavı olmuştu.
"Tanrı'nın sessizliği..."

uzun zaman sonra aklıma gelen film. önceleri hıristiyan bir mümin olan bir papazın zamanla ateistliğe geçişini anlatıyor falan. allahsızların sevdiği filmlerden işte zaman kaybı geçiniz...