mutlu olmak istemek

gönülden geçendir de, hakikatta zor elde edilendir, ben gibi garipler için.

istektir ama nihai amaç mıdır? Mutlu olmak istemeyi insani bulsam da yaşama amacını mutluluğa indirgeyenleri bir o kadar tuhaf buluyorum. Mutluluğa asil ve yüce gözüyle bakarken kalan tüm hisleri,olguları sanki istenmeyenmiş gibi bir kenara atmak çifte standarttan başka bir şey değil. Sanki tüm o acıları,kederleri mutluluğa giden yolda önümüze çıkan engellermiş gibi görmek, hayatın içinde olduklarını kabullenmemek gerçeklikten kopmak demek. Birçok insan var çevremde hayatının amacı “mutlu olmak” olan. Ama hiçbirisi mutluluğu nerde ve nasıl bulacağını bilmiyor. Bense mutluluğun bireyin “kendini” bilmekten geçebileceğini düşünüyorum. Ancak kendini tanıyan,ne istediğini bilen insanlar buna ulaşabilir düşüncesindeyim . Ama kendini bilen,sorgulayan insanlar da mutluluğun kesin bir son ya da amaç olmadığının farkındadır. Mutlu olmayı amaç haline getirmeden yaşarlar. Neticede iki taraf için de buna giden yol “istemekten” geçer. Birisi yapmak istediklerini ,mutlu olma amacı gütmeden, yapmak ister diğeri ise yapacaklarını mutluluğa göre şekillendirerek yapmak ister. iki tarafı da canlı tutan şey ise bir şeye olan istek ve inançlarıdır. Ve sanıyorum ki mutlu olmak,istemek(herhangi bir şeyi) ve inanmaktan(herhangi bir şeye) geçer .