misafir

7 yaşındayken sevmezdim, şimdi de sevmem. ama fırsatları kollarım.

* oğlum ellerini öptün mü misafirlerin.?
- kızlarını yan odada yaladım anne, yetmez mi.

şuan için en son istediğim şeydi. (bkz: gidiniz)

berk bayındır'ın "terkedildiğimde benle berabermiydin ki bu kadar 'ben'cil cümleler yazdın" dedirten şiiri. şiir olmasına rağmen ardarda dinlenir.

Beta'nın şarkısı -şiiri-

En değerli misafirim,

Bugün bıraktığın anılarınla boğuşuyorum odamda..
Sen düzenlemişsin her tarafı.
Her taraf sen kokuyor,sen var gibisin aslında
ya da ben senin hayalinle süsledim her tarafı..

Son nefesleri vericeğimiz güne kadar kalamadın.
Oysa tahminimce otuz sene kalmıştı benim son nefesime.

Bir yaşam vaad ettim ben sana,bu evin içinde.
Kabul etmiştin.
Meğer sen hep bu izbe evin penceresinden bakıyormuşsun.

Ben seni elimden geldiğince ağarlamaya çalıştım.
Yapamamışım.
Bazen bu evi talan etmişiz o saçma sapan kavgalarla.
Hala kırık dünlerin etkisi var bütün yarınlarda
Sen bu evin karanlığı ile başedemedin sevgilim.
Bense o karanlığın en ücra köşesinde yaşıyorum şimdi.

Bavulunu toplamış misafirin ayaklarına kapanmak değer mi?

Kapıları kilitlemeli mi bir yere kaçmasın diye sevgili

Bu evi yıkma sevgilim.
Ben burada yaşıyorum.
Ben buradayım hep.
Hep seni bekliyorum kapılar pencereler açık
duvarlar yıkık
ama yine ışık yok sen olmadıkça
hala karanlık

Dışarısı çok korkunç sevgilim gitme.
Gitme,seni izlemek zor başka evlerin içinde.
Başka düzenlerle.
Başka aşklarda
Başka sevgilerde
Başka dudaklarda

Sen başkalaştıkça

Seni kimse almadı benden ama alacaklı gözler var etrafta.
Senin kalbin yabancılaştı şimdi insanlara.
Ama biliyorum tanıdık birisi çıkacak o insanlar arasında.
Seni benden kimse almadı
ama beni benden sen aldın be sevgilim.
işine yaramam bırak beni.

Bırak kırılmış kalbimi.
Bırak umutlarımı.
Bırak gülücüklerimi.
Bırak yalan tebessümlerimi.
Beni yalnız bırak bu evde ama sende ol içinde.

Ben bu aşk sorumluluğunu üstlenemedim.
Her şeyden çok sevmek yeterli olmuyormuş demek.
Bilemedim.
Gitmeni kabullenmeyi bilemedim.
Hayatımın tadını kaçırdın,o yüzden tadını çıkarmayı bilemedim.
Bu evi kendim yıkmayı bilemedim.
"Başka evlerde senin mutluluğun" dediler taşınmayı bilemedim.

En mutsuz olduğum anlarda sen olmadıkça Ağlamayı bilemedim.

En gülünç esprilere kahkahalar atarken içten Gülmeyi bilemedim.

Şimdi Tek bildiğim dışarıya baktığın pencerelerden seni izlemek

Ya gel bu eve yeniden
ya da git bu mahalleden

Penceremdeki manzaram olma.

Gözümdeki yaşlar olarak karış yağmurlara

Terket bedenimi,ben terketmeden.
Benim yarınım ol , umudum değil

Gelirsen de hiç gitme.
Benimle paylaş bu evi ve ev arkadaşım ol

Misafirim değil...

BERK BAYINDIR
MiSAFiR

Eğer yaramaz küçük veletleri varsa gelmesiyle birlikte kaos yaratan kişilerdir.

-lan hayvan insan bi hoşgeldin der insanlara..
-ya baba ya..

gecenin bi vakti gelip, kalkıp gitmek bilmeyenleri sabır imtihanı gibidir.
görsel

kurban'ın vokal ve gitar olarak değişik bir stilde çalıp söyledikleri parçadır. ölümden bahsederken insana bu kadar huzurveren bir parça görülmemiştir.

özellikle şarkının 3.10 dakikasında rahatlıkla bir tool esintisi sezilebilir.

uğruna kekler börekler yapılan konuk.

introsunda gitar & bass gitarın armonik anlamda nasıl bütünleştirilebileceğini harika bir biçimde göstermiş, ülkemizde böylesini görmeye alışmadığımız türden bir kurban parçasıdır.

eli boş gelenleri pekte sevilmez****

kurban' ın sahip albümünden bir parça. hatta bence albümün sahibi parça.
"eskiden büyük bir kapı vardı
şimdi duvar olan yerde. "

sahip albümünün en basarılı sarkılarından biri.

sahip albümünün belki de en güzel parçası..

kurbanın sahip albümünün dokuzuncu şarkısı.

kurban ın sahip albümünün bir başka güzel parçası. buyrun sözlerini de yazayım

"çok eski bir dostuyum"
diyen bir adam
gün gelir, kapımı çalarsa
benim için "öldü" deyin!

güzel yüzlü
sert bakışlı
zor bir kadın
derse "geldim anılarla"
"seni çoktan gömdü" deyin!

eskiden büyük bir kapı vardı
şimdi duvar olan yerde
artık ben insana
dost değilim!

gelse son misafir
misafirim azrail

can dolaştı, döndü geldiği yere
bir durakta indi, vardı evine
anladı o an hayat bir gezidir
can emanet, ruh misafir

hic bitmezler bunlar. insani cileden cikarirlar. "yahu eviniz yok mu sizin" denilesi insanlardir.
yol gecen hanina cevirirler evi. ev mi otel mi belli degildir. bide gitmezler.

hep senin yüzünden anne. bir günde bunlari iyi karsilama bak bir daha geliyorlar mi.

yatılı olanları fazla sevilmeyen, yatısız olanlarının da çocukları az olanı daha çok sevilen gezgin güruh.

nereden geldiği, kim oldukları merak edilen insan grubu.

arkadaş ben hiç misafirden hoşlanan insan görmedim, duymadım. sadece gelen misafirden değil üstelik, misafir olmaktan da hoşlanan insan görmedim.

kime sorsan, sorsan lafın gelişi, işimiz gücümüz yok millete böyle şeyler mi soracağız. ne misafir gelmesinden hoşlanır ne de bir yere misafir gitmekten.

hal böyleyken merak ediyor insan. kim kardeşim bu misafirliğe gidip gelenler? bir örgüt mü bunlar, ayrı bir ırk mı?

kimsiniz lan siz?

bayram sebebiyle bünyeye bıkkınlık zerk eylemiş güruh.

(bkz: yazlığa yatılı misafir gelmesi).

davetsiz geleni varya o davetsiz geleni, aç bırakır adamı.

bir kısmı mutfakta konaklar bir kısmı salonda, hadi bakalım nasıl yemek yiceksin, ayrıca birde yanlarında küçük küçük yaratıklar vardır, bunlar geleceğin misafirleridir isimlerine çocuk takılmıştır, ters bile baksanız ağlar bu piçler.

klavye ye elini atan veleti tokatlamak istersiniz, o sırada kapıda annesi belirir ' aa oğlum burdamısın' der, sizde yavaşça okşamaya başlarsınız ufaklığı hehe çok tatlı diyerek.anne yartık çocuğu alır biraz rahatlarsınız.

evet buradan ne sonuç çıkıyor ? misafirliğe gidiyorsanız az durun, evde aç ve sinirli bir genç olabilir, hepinizi öldürme planları yapıyordur ona göre .

bu sezon izmir devlet tiyatrosu tarafından sahnelenen bilgesu erenus'a ait tiyatro oyunu.

istanbulda feridun karakaya sahnesine konuk oldular da izledik.
değişik yaşlardan altı erkekten oluşan kadro müthiş enerjileriyle alıp götürüyor seyirciyi.
umarım uzun yıllar sahnelerler bu oyunu da birçok insan görme şansı bulur.

60lı yıllarda başlayan almanya ya işçi göçünü ve doğurduğu sonuçlara ilgili trajik bir öyküsü var misafirin.

ve şu replikle hafızalarda yer ediyor oyun:
"kimbilir
bu dünyada
hangimiz kalıcı
hangimiz misafir."

misafir misafiri istemez, ev sahibi hiçbirini istemez.