kirik ozgurluk

Seni bugün özgür bırakıyorum önce beynimde. Kalbimi sorma; en çok da onunla kavgalıyım, tüm bunların sorumlusu addettiğim olarak.
Bugün teşrifatlarla dolu beynimi öyle azat ettim ki, döndüğünde sen de şaşacaksın kendinden emin, kendinden önce, cesur çıkan sözlerime.
Belki belli etmeyeceksin ama telaşa kapılacak, daha bir kırılacaksın onca zaman kırgınlıklarının yanı sıra.
Yılların kırgınlığı oysa ne hafifmiş diyeceksin dıştan içe dönük ama içten dışa bir türlü dönük olamayan serzenişlerle(!)

Bugün özgür artık beynim. Kalbime hiç değinme; hala batıklar var ve ben ne cımbız, ne sözcükler ne de dost kelamlar ile alamadım onları oradan.
Haa, sanma ki çözümsüz bıraktım.
Her şeye merhem olan zamanı keşfettim, öğrendim bunca süre içinde. Aslında tek gerekli olan biraz sabır, biraz metanet, biraz özgüven ve bolca zamanmış. Artık acelem yok, penceremi açıyorum çokça; açıyorum ki, tortulaşmış toz birikintileri güneşin devasa ışığında yansısın yüzeye ve ben temizlenecek rafları, köşe bucakları bileyim, iz kalmasın.

Biliyor musun, artık çok rahat kafamın için, beynimin tali yolları ve pek tabii ana yolları.
Oradan oraya geçecek olan düşüncelerim ve fikirlerim artık ne bir diğerine çarpıyor ne de yol vermemek için saygısızlık yapıyor. Her şey rutinine oturdu, kuralları ezber edildi.

Ama kalbime gelme, sorma onu; o hala beyin ile arasındaki o yol yol damarlar içinde didinmeye, çarpışmaya devam ediyor, seyr-ü sefer devinimiyle.

ivecenlik gitti beynimde. Satranç tahtasının üzerine dizildi bu defa düzenle taşlar, artık seninle karşılıklı ve pek tabii eşit koşullarla oynama vakti, haydi gel buyur karşı sandalyeme.
Artık yoksun düşüncelerimde. O kadar rahat ve kendimleyim ki, bu defa bu eli kazanabilirim, senin muktedir olduğunu sandığın güce rağmen.

Evet, kalbim kırık hala.
Onarmak zor değil, ona da var daha zaman.
Telafisi çabuk olsa, aşk olmazdı, çabuk silinmiş bir hikaye olurdu bu hayatımdan.