hoybun

bir türlü tutturamadıkları isyan dalgalarını isim ve metot değiştirerek yinelemekten çekinmemiş harekettir. sonraları bu şer odağının adı asala oldu, pkk oldu ama ortak nokta her zamanki gibi türkiye sınırları dışında organize olup türk vatandaşlarını öldürmeleri.

bi bitmediniz...

1937’de kürtçü hoybun cemiyeti, ayrılıkçı ermenilerle, çerkezlerle türkiye’ye karşı bir ittifak yapıp iskenderun, halep ve beyrut’ta isyan hazırlıklarına başlamıştır.

bknz. http://www.sarizeybekhabe...ncelide-ne-oldu-h852.html .

doğuanadolu'da çok pis oyunlar oynamış bir ermeni-kürt örgütüdür. bugün adı değişmiş olsa da pkk içerisinde hayli etkindir.

(bkz: (#23597296))
(bkz: zilan deresi hadisesi)
(bkz: ağrı cumhuriyeti)

koçgiri, ağrı ve dersim isyanlarıyla ilintili cemiyet.

ayrılıkçı ermeniler ve kürtlerin kuzey ırak ve suriye dolaylarında, şeyh sait isyanı sonrası kurdukları bir örgüttür. 1927 olarak geçer kuruluş tarihi lakin kurucu kadronun önceki kürt ayaklanmalarında da rol aldığı görülür.

bugün bdp-taşnak işbirliği ve karşı devrimin cumhuriyet yıkıcı teori, pratik ve propagandaları minvalinde düşünülmesinde fayda vardır.

5 Ekim 1927'de Taşnak lideri Vahan Papazyan'ın desteğiyle bugünkü Lübnan'da Bihamdun'da Hoybun örgütü kurulmuştu. Hoybun sadece Kürdistan'ın bağımsızlığını değil, ''Yüce ulusal organ... Tüm güçleri ve uluslararası güce sahip güç'' formuna dönüştürmüştür.

1928'e gelindiğinde, istanbul'da askeri eğitim alup Cumhuriyeti Ordusu'nun yüzbaşıyken 1924 Beytüşşebap'da firar eden ihsan Nuri (daha sonra Îhsan Nûrî Paşa), Zilan Bey lakaplı Ardeşir Muradyan, Suriye'de konuşlanmış olan Hoybûn (Xoybûn) Cemiyeti'nin de desteğiyle yeni bir isyanı planlamaya başladılar. Bunlar küçük bir grup kurarak gruptaki askerleri modern silahlarla donattı ve askeri taktikler çalıştırdı. Bu grup Ağrı Dağına doğru giderek Hoybûn ayaklanmasını başlatmışlardır. Bu grup sadece Ağrı dağına gitmemiş dahası giderken Bitlis, Van ve Van gölü etrafındaki çoğu yerleşim yerini ele geçirmişlerdir. ihsan Nuri, 1929-1930 yıllar arasında Agrî gazetesini yayınladı.

Gelişmeler üzerine Ankara Hükümeti aynı yıl il merkezinin Doğubeyazıt'tan Karaköse'ye taşınmasına karar vererek direnişçileri, onların yakın dostları aracılığıyla direnişten caydırmaya çalıştı. 1928 yılında ayaklanmanın liderleri ile askeri ve sivil idareciler arasında ayaklanmanın sona ermesi amacıyla yapılan görüşmelerden bir sonuç alınamadı. *