hayata gec baslamak

aslında genel olarak bakıldığında türkiye'nin bir sorunudur. şöyle ki;

ilk olarak eğitim hayatının, daha doğrusu okul hayatının bu kadar uzun sürmesi kesinlikle bir insan için çok önemli bir sorun. sonuçta insan toplam 16-18 yılda eğitimden aldıklarını doğru bir sistemle pek daha az bir sürede alabilme becerisine sahip. öyle ya, ortalama bir insan, beyninin yüzde 30 unu bile kullanmıyor bakıldığında. ilkokul, ortaokul, liseydi derken hazırlıklarla beraber bir insan üniversiteye girdiğinde 18 yaşında oluyor. 18 yaş. insanın her anlamda(ekonomik, sosyal...) kendi kendine yetmesi gereken bir yaş, az değil. 18 den sonrası da zaten ayrı bir dert: üniversiteye giriş. dünyanın en saçma sistemiyle o yaşa gelmiş insanlar, bir de öss denen sınavla -bazen senelerce- cebelleşiyorlar. bütün bunları yaşayıp bir üniversiteye girdiyse de, o insandan fazla da bir hayır gelmiyor sonrasında zaten. bunca yorgunlukla, ortalama 5-6 sene de üniversite hayatı desek, sonuç olarak elde kimi zaman bir halta yaramayan bir meslekle 26-27 yaşında bir insan, ve hayata daha yeni başlıyor, gerçek hayatın birçok zorluğuyla yüzleşmemiş bir şekilde. daha ilersini düşünecek olup, *askerlik, iş, evlilik diye devam edersek, hayata tam olarak hazır olunan yaş 30 lu yaşlardan önce olmuyor. ne yazık ki, bu uzun maceradan kaçmak da çoğu insan için mümkün olmuyor.

hayal kirikliklarini ertelemektir. güzeldir.

tıbben postmatüre yani anne karnındaki 9 ay 10 günlük bekleme süresini aşan insanlar için geçerlidir.

(bkz: hayata 1 0 yeni başlamak)

okulu geç bitirmek, işe geç girmek, geç evlenmek, geç yaşta çocuk doğurmak...