flesh

bir avrigus parçasıdır.

(ing.) et.

(bkz: in the flesh)

(fr.) fléche,ok.

(bkz: flesh shapes the day)

tiesto mixi dinlenesi parça. zamanında oakenfold setlerinde sıkça yer almıştır.

baby, i can hardly recognize myself
touch me

the light is going blue
morning approaches
the pain´s still here
i'm empty, empty, empty

sounds of the world
of laughter and tears
i've nothing left
i'm empty, empty, empty

heaven is forbidden
but i'm going soon
kiss me one last time
before i take my flesh away
heaven is forbidden
but i'm going soon
kiss me one last time
kiss me one last time

i want wisdom on tap, flowing like water
strange i want that because
i'm empty, empty, empty

so now eat your words,
i hope you choke
i feel nothing no more
i'm empty, empty, empty.

heaven is forbidden
but i'm going soon
kiss me one last time
before i take my flesh away
heaven is forbidden
but i'm going soon
kiss me one last time
kiss me one last time

bedeninize kancalar batmış hissi veren bir avrigus parçası.

take these hooks from my flesh,
cast across the ring of fate
by the fire in thine eyes.
this temple is reduced to ash.
this corss this thing of hate,
desire never dies.
burried deep beneath a shroud of sleep,
desire never dies.
lord have mercy.
thake these tears and wipe the slate.
fear not heresy!
draw the line across this circle of my fate.
take these hooks from my flesh,
the flesh of a sentient being.
this temple is reduced to ash,
by looking back and seeing thee in chains.

aerosmith'in get a grip albümünden hoş bir parça.

tiësto mix'ini dinledikçe bu muhterem şahsın ayrı bir galaksiden geldiğini düşünüyorum.

tam 55 yıllık bir amerikan filmi.

Bu film, Paul Morrissey, Andy Warhol ve Joe Dallessandro arasındaki uzun süren bir işbirliğinin ilk meyvesi olduğu için, büyük ölçüde kendi aralarında eğlenmek amacıyla yapıldığı çok açık. Senaryo oldukça gevşek, diyaloglar çok açıkça doğaçlama gibi görünüyor, hatta belki de hiç senaryo olmadığı, sadece tematik kavramlar olduğu şüphesi bile uyandırıyor: fuhuş, bağımlılık ve yoksulluk (bunların hepsi sonraki Trash ve Heat filmlerinde de devam ediyor gibi görünüyor).

Joe Dallessandro, başka bağımlıların (sadece uyuşturucu bağımlıları değil) aç kalmış gözlerinin önünde utanmaksızın muhteşem vücudunu ortaya koyuyor.

Tüm film amatör gibi görünse de, özellikle parktaki diğer jigoloların olduğu sahne, bir belgesel projesi gibi çok etkileyici.

Bunu tek başına izlemeyi önermem, ancak üçlemenin (Flesh, Heat ve Trash) bir arada izlenmesi çok aydınlatıcı olacaktır.

Alıntıdır.