elveda samiyen

galatasaray taraftarının çok yakın bir zamanda yapmak zorunda kaldığı eylemin ta kendisidir.
üzgünüm lan sözlük. ben ne maçlar yaşamıştım orada. ne zaferler ne hezimetler gördüm. ama evimdi lan orası benim. gençliğimin geçtiği yer. reali milanı juveyi liverpoolumu romayı rangersı barçayı chelseayi hepsini görmüştüm lan. eski açığından tut yeni açığına kadar tüm tribünleri dolaşmıştım lan.

şimdi garip duygular içerisindeyim. evinden atılmış kiracı gibiyim. tamam daha güzel daha yeni daha geniş daha konforlu bir stadyuma gideceğiz. ama samiyen başka lan. evimiz orası bea. asıl sorun geri dönemeyecek olmamız.

bundan 5 sene önceydi herhalde şu marşı söylerken ağlıyordum ama geri döneceğimi biliyordum en azından. ya şimdi?

ne maçlar yaşandı
dünya cehennemi burda tanıdı
elvada samiyen
bir gün geri döneceğiz yeniden.

dönemiyoz ulan işte dönemiyoz. yaprak dökümü gibi olduk. son 5.

çok duyguluyum sözlük çok. gençler maçında son kez evime bakıcam.

günlerdir bunu kelimeleri düşünüyorum:"elveda samiyen"... içim burkuluyor, kendimi kötü hissediyorum. nasıl elveda derim diye kara kara düşünüyorum bir an. elveda kelimesi hangi durumlarda kullanılır bunu düşünmeye başlıyorum, aklıma ilk gelen bir daha görüşemeyecek olan iki sevgili oluyor. evet evet iki sevgili bir daha görüşemeyecekse elveda der, bana göre.

bir daha görüşemeyecek miyiz şimdi biz diye hayıflanmaya başlıyorum. nasıl olur, nasıl olur da biz bir daha görüşemeyiz diyorum. hani sevenler ayrılmazdı, hani biz birbirimizi tamamlayan iki şeydik, hani...

haniler bitmedi, kabullenmekten başka da çarem yoktu, herkes aslantepe aşkındaydı, internetten yapılışını takip etmişler, daha stat bitmeden kombineler alınmış, belki de samiyende elde ettiğimiz 3 yıllık hasılatı daha bitmeden kazandırmış bir stat yapılıyor. nasıl engelleyebilirim, nasıl dozerleri durdurabilirim...

evet, artık ben de elveda samiyen demeye başladım. son maçımız olan gençlerbirliği maçını sabırsızlıkla beklemeye başladım. çünkü biz iki aşığın son buluşmasıydı bu, son kez sarılıp ağlayacaktık beraber. son kelimesini hiç hazmedemedim bu yüzden. maç saati gelmişti, iyi bir veda olsun istiyordum, kalbim tir tir titriyordu küçük bir kuş gibi. çünkü yıllanmış aşkımıza iyi bir veda istiyordum. olmadı! iyi bir veda olmadı bizimkisi. hatta kavga ettik, yıllarca beraber ağlayıp, beraber güldüğümüz sevgilimle kavga ettik. çünkü biz ayrılığı hiç benimseyemedik...

işte böyle bir şey bizim aşkımız...

samiyene kötü bir veda etmiş olsak bile biz bu stadyumu çocuklarımıza, torunlarımıza anlatmaya devam edeceğiz. dünkü maçta ise yaşanan olaylarda taraftara kızmayın sakın. koltukları söküp atmış olmamız sahaya, samiyene yapılmış hareket olarak görmeyin. bizim tepkimiz efsanemize değil, o efsaneyi üzen futbolcularadır. son maçımızdı ya son maç. çok mu şey istedi samiyen bizden! hayır... sadece yıllarca bize tattırdığı galibiyet sevinçleri sonunda güzel bir veda istedi bizden. bunu sağlayamayan kişilere yapılmış bir harekettir bu. biz efsanelerimiz korur ve biliriz! tıpkı metin oktay gibi!

efsaneye saygısızlığı futbolcular yapmıştır.

http://www.ntvspor.net/yazar/fatih-demireli/367/babam-ve-oglum

yazıya cevaptır! gerçek taraftar olan galatasaraylıların okumasını isiyorum, her iki yazıyı da!