depresyonu sevmek

kişinin , diğer insanların onun için üzüldüğü ve ona ilgi gösterdiği için, kara ruh halini sürdümesidir. bu zaman içerisinde bir yaşam biçimi olur.

o an için üzüntüden başka sarılabileceği hiçbirşeyinin olmamasıdır.

rahatın battığı insanımsılarda görülen sevgi olayı.

'en'lerde olmayı sevmek en yukarı olamıyorsa ortalarda olmak yerine en dibi tercih edip yine de sıradan olmamak.

Yoktan yere dertler yaratıp onlara tutunmayı alışkanlık haline getirerek, burjuva edebiyatına dönüşebilecek durumdur. Dozajı iyi ayarlanmalıdır.

hayat biçimi olarak görülen depresyonun sevilmesidir. o süregiden kötülük halinin hastalık olduğunun farkına varılması ile depresyonun sevilmesi gider; kurtuluş düşünülür. doktora ve ilaca yetiştirecek kadar parayı göze alabilen gider doktora. kimi de depresif halin verdiği sanatçılıkla birşeyler karalayabilir. kaldı ki depresyonun ilerlemesi, bu sanatçılığı yok da edebilir. şuna sanatçılık demeyelim.

amerikan filimlerinde kendisini aldatan karısını affeden adamın yaşam tarzıdır.

üzüntüden ve acıdan zevk almaktır.

(bkz: bir yaşam stili olarak depresyon)

ilgi istemenin farklı bir versiyonudur. karalar içinde kalan ruha ışık aramak yerine karanlığa giden yola sapılır. kişi sevgilinizse allah kolaylık versin. ister istmez olayın içinde bulursunuz kendinizi çünkü güzel olan, ışık olan tercih edilmez. yaktığınız tüm mumlar södürülür ve siz de karanlıkta kalırsınız.

karşı taraftaki durum geçtiğinde bu sefer siz karanlıktasınızdır. bu sefer karanlıkta olduğunuz için siz eleştirilirsiniz; o kör kuyuya tek başınıza düşmediğiniz göz ardı edilmiştir zira.

bir bakıma depresyon style yi da sevmektir.

yaşamının geri kalan kısmı boyunca ya herkes gibi olmayı, ya da farkılıklarını erdeme dönüştürmeyi seçmen gerekir diye bir söz bulunur depresyondayken de her düşüncenin nirvanasına ulaşırsın bunu sevmekte gayet normaldir.

türk insanının genel davranış biçimidir ki bu insanlar aslında afilli bir depresyon yaşamamıştır. depresyonu keyifsizlik ve isteksizlik olarak yorumlarlar ki bir kısmı da mutsuzluğun adını depresyon koyar. halbuki depresyon, çok daha ileri seviyede seyreden kişiyi depresyonu dahi sorgulamayacak duruma getiren bir illettir. daha da ileri safhasında intihara meyletmek mümkündür.

metropol insanının bakkala gider gibi psikiyatra gittiğini düşünür isek "canım prozac <3" "pasiflorasız olmaz abi yhaa" "uff cnm lustral çekti" gibi cümleleri facebook ve twitter iletilerinde sıklıkla görüyor olmamıza şaşırmayınız. aynı zatlar sözlük alemini de işgal etmiş, akın akın gelerek ilaç ve psikolojik hastalıkların başlıklarına kol gibi yazılarını sunmuşlardır.

günümüzde psikolojik rahatsızlıklar ve ilaçları da adeta bir sermaye ve ticaret unsuru olarak görüldüğünden, tez zamanda gerçekten hasta olmadıklarını idrak etmelerini dilerim. hasta olsan yerinde duramazdın, hasta değilsin diyerek de mutlak teşhisimi koyarım.