dare mo shiranai

ünlü japon yönetmen koreeda' nın efsane filmi.

ben ki bu yaşımda kazık kadar adamım, oturdum yarım saattir ağlamaktayım.* başkahraman akira üzerinden yaşatılan duygular o kadar yoğun ki bir an durup kendi hayatınızı sorguluyorsunuz. medeniyet kelimesinin ne kadar absürt, bohem bir şey olduğu tokat gibi iniyor suratınıza! hala kendime gelemiyorum.

filmin sinematografisi tamamen sizi senaryonun sonuna hazırlanmak için kurgulanmış. böylece giderek yoğunlaşan duygular bir zaman sonra adeta patlıyor. isteseniz de kendinizi tutamıyorsunuz. en büyük kardeş olan akira' nın omuzlarındaki yük bir anda sizin üstünüze atılıyor sanki.

daha fazla söze gerek yok! koreeda kurguda zirve yaparak bir dahi olduğunu her anlamda ispatlamış! hem sinematografi kültürü hem de kişinin öz gelişimi açısından mutlaka izlenmesi gereken bir yapım.

(Edit:24/11/20)küçük kızın bakışları rüyama giriyor!

*konusu için başlığın ilk entrysine göz atın.
** (bkz: film tavsiyeleri/#44124644)

Öyle yavaş öyle sakin bir şekilde kabullendiyor ki film her şeyi. Ağlatmak için hiçbir şey yapmadan hüngür hüngür ağlattı beni. Hâlâ sümüklerimi çekiyorum..

--spoiler--

--spoiler--

--spoiler--

--spoiler--

--spoiler--

--spoiler--

Özellikle son sahne ciğer falan bırakmadı. Çok belliydi yuki'nin öleceği ama asla bu şekilde beklememiştim.

fazla uzun bir film ama inanın her sahnesi farklı bir anlam içeriyor. hiç sıkılmadım izlerken.

https://youtu.be/pXZXtezcqxg?si=Uy7YDw2tKMOGx4DJ