atari salonlari

playstation cafeler gibi ortamlar değildi. bir defa ayaktasın. ikincisi kimi oyunlarda izleyiciler birikir. üçüncüsü bir yiğit jeton atıp birden rakip çıkabilir karşınıza. dördüncüsü sokak çocukları baliciler arada uğrar tatsızlıklar çıkarır. beşincisi jeton satan adamın sol işaret parmağı ve bıyıkları sararmıştır. altıncısı telle ya da jetonu sarkıtarak kredi hırsızlığı yapanlar olur. yedincisi bozuk düğme ve kollara rağmen destan yazanlar olur.

Western filmlerinde kanatlı bir kapıdan bara girilirken herkes size göz ucuyla bakar ya, öyle bir tekinsizlik hakimdir ortama.

play stationlar,oyunlu cep telefonları,görselliği maksimum düzeydeki bilgisayar oyunları çıkmadan önce açılmış eğlence galaksisi.türlü türlü oyunun bulunduğu makineler,oynanan oyunu kaybetmeler,hırs yapıp tekrar alınan jetonlar,oyunun kazanılması durumunda atılan çığlıklar,oyun oynamak için okuldan firar eden öğrenciler,bir zaman sonra ailelerin tepkisi çektiği için 18 yaşından küçüklerin girmesinin yasaklanması,sonra gelişen teknolojiye boyun eğme ve sinek avlamaları,birer birer kapanmaları.şuan sayıları oldukça azdır.

bu mekanlarda genel bir inanış hakimdi sanırım. diyelim ki futbol oynuyorsun tuşa ne kadar sert basılırsı, o kadar sert şut atılacağı sanılırdı.

ortaokul dönemlerinde bilardo salonları ile birlikte pek çoğunu zengin ettiğim ticarethane cinsi... günümüzde yerini playstation'lara bırakmıştır.

karşıyakada tren yolunda eski 5 bin liraları ezer ve jeton niyetine kullanırdık...

atarilerin jeton kutularının kilidi herhangi bir evin posta kutusu anahtarı ile açılabiliyordu. tek jetonla saatlerce oynamışlığım var. övünülecek bir şey değil ama çocuklukta kim çakal değildi ki.

çocukluğumun en güzel hissiyatlarından birisini oluşturan mekanlardandır.

gittiğimiz mekanın adı dükkan sahibinin yan taraftaki dükkanca kuş dükkanı olmasından ötürü kuşçu idi. arkadaşla elimize 3-5 lira geçince, kuşçu'ya gidiyor muyuz diye araşırdık ev telefonundan. o zaman cep telefonu yok tabi.

sonraları önce playstation 1 ile roberto carlos'un forvet oynatıldığı bir mekana dönüşürken, sonraları kepenk kapatmıştır. memlekete gittiğimde kuşçu'nun olduğu pasajın önünden geçerken duygulanırım.

bir dönemin internet kafeleri gibi birşeydi. harçlığını alan çocuk soluğu orada alırdı. özellikle dovüş oyunları son derece popüler olduğundan uzun sıralar sözkonusu olabiliyordu, bir kişi oynarken on kişinin izlemeside cabası...