askin alametleri

Evinin seni içine sigdiramayacak kadar dar oldugunu fark edeceksin... Sokaga firlayacaksin... Sokaklar da dar gelecek... Tipki vücudunun yüregine dar geldigi gibi... Ne denizin mavisi açacak içini, ne piril piril gökyüzü... Kendini tasiyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar küçüleceksin... Birileri sana bir seyler anlatacak durmadan... "Önemli olan saglik." "Yasamak güzel." "Boş ver, her sey unutulur." Sen hiçbirini duymayacaksin... Göz yaslarindan etrafi göremez hale geleceksin... Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarinda ölmek isteyecek kadar çok seveceksin... Hep ondan bahsetmek isteyeceksin... "Ölüme çare bulundu" ya da "Yarin kiyamet kopacakmis" ödeseler öbasini kaldirip Ne dedin?" diye sormayacaksin... Yalniz kalmak isteyeceksin... Hem de kalabaliklarin arasinda kaybolmak... Ikisi de yetmeyecek... Geçmişi düşüneceksin... Neredeyse dakika dakika... Ama kötüleri atlayarak... Onunla geçtigin yerlerden geçmek isteyeceksin... Gittigin yerlere gitmek... Bu sana hiç iyi gelmeyecek... Ama bile bile yapacaksin... Biri sana içindeki aciyi söküp atabilecegini söylese,kaçacaksin... Aslinda kurtulmak istedigin halde, o aciyi yasamak için direneceksin... Hayatinin geri kalanini onu düsünerek geçirmek isteyeceksin.... Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin... Herkesi ona benzetip... Kimseyi onun yerine koyamayacaksin... Hiçbir sey oyalamayacak seni... Ilaçlara siginacaksin... Birkaç saat kafani bulandiran ama asla onu unutturmayan. Sadece bir müddet buzlu camin arkasindan seyrettiren... Bütün sarkilar sizin için yazilmis gibi gelecek... Bogazin dügümlenecek, dinleyemeyeceksin... Uyumak zor, uyanmak kolay olacak... Sabahi iple çekeceksin... Bazen de "Hiç günes dogmasa" diyeceksin... Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler... Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin... Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çikana sarilmak isteyeceksin Nafile... Düsüncesi bile tahammül edilmez gelecek... Rüyalar göreceksin, gerçek olmasini istedigin... Her siçrayarak uyandiginda onun adini söyledigini fark edeceksin... Telefonun çalmasini bekleyeceksin... Aramayacagini bile bile... Her çaldiginda yüregin agzina gelecek... Aglamakli konusacaksin arayanlarla... Yüregin burkulacak... Canin yanacak... Bir daha sevmemeye yemin edeceksin... Hayata dair hiçbir sey yapmak gelmeyecek içinden... Onun sesini bir kez daha duymak için yani tutusacaksin... Defalarca aradigi günlerin kiymetini bilmedigin için nefretedeceksin... Yasadigin sehri terk etmek isteyeceksin... Onunla hiçbir aninin olmadigi bir yerlere gidip yerlesmek... Ama bir umut... Onunla bir gün bir yerde karsilasma umudu... Bu umut seni gitmekten alikoyacak...

Gel gitler içinde yasayacaksin...

Buna yasamak denirse...

Razi misin bütün bunlara...? Hazir misin sonunda ölüp ölüp dirilmeye...? O halde asik olabilirsin.

can dündar'ın yazısından alıntıdır.

her şey karşıdakinin ismiyle başlar , ismiyle biter.. ömür denen şey neticede , birinin ismimizi bize vermesiyle başlar , ismimizin mezar taşına yazılmasıyla biter..

o yüzden , şayet kendinize "lan ben bunu seviyo muyum ne iş" diye soracak kıvama gelmişseniz , aklınız o kadar karışıksa , ruhunuz o kadar yorgun ve kalbiniz onca hikayeden deneyimden farkındasızlaşmışsa , bi de ilişki zaten hayatınıza bi şekilde sinsice girmiş sizde noluyo lan tepkisi yaratmışsa müstakbel kişinin adını kendi kendinize söyleyin..

böyle hafiften bi tekrar söyleme hissi başgösteriyosa , inceden bi gülüş de eşlik ediyosa , gün içinde alakasız yerlerde adını düşünüyosanız üstüne , kim o adı söylese ya da nerde o ad görülse bi an duraklayıp onu , ne yaptığını merak ediyosanız , her adını söylediğinizde bi yandan onunla ilgili diğer kelimeler bi anı salatası halinde aklınıza geliyosa , sadece adını düşünmek bile onunla ilgili olan tüüüm geçmişinizi yeniden yaşadığınız hissini veriyosa , adının ne kadar farklı ve tam da ona yakışır olduğunu düşünüyosanız , o isimle başka kimseyi tanımamışsanız , sanki o isim bi ideolojiymiş başlı başına bi sistemmmiş gibi hissediyosanız , konuşmalarda sırf adını söylerken size aitmiş gibi hissettiğiniz için bazen farketmeden hep adıyla hitap ediyosanız , bi kere bile adınızı yanyana koyup arka arkaya söyleyip fonetik uyumuna baktıysanız

tebrikler siki tuttunuz..