arkadaş

Özelse sizin yanınızda olan en mükemmel insan olur.

iyi gününde yanında olan ama kötü günlerinde hep kapsama alanı dışında olan kişi.

bir kisir veya lahana sarmasi karşiliğinda sac bile boyayan can..

https://www.facebook.com/...72121/?type=1&theater

bazen şoka sokar.

Yeşilköy'de karşı dükkanımda çalışıyor, az önce geldi, ben gidiyorum hoca yarın dedi, nereye lan? Dedim.

Bağdat'a dedi, güldüm şakadır diye, hasiktir amk ne yapacaksın lan orada şimdi dedim, ışid'e karşı gidiyorum dedi, yarın ve öbür gün konvoylar kalkıyor istiyorsan gel dedi.....

Acayip bir duygu lan, ışid'in yahudi oyunu olmadığı ne malum? Gidip kendini heba edeceksin yok yere..

Gönül ferman dinlemiyor demekki, neyse hayırlısı.

(bkz: yılmaz güney)

Zamanı geldiğinde hiçbir şeye yaramıyor. Çocukken çok sevdiğimiz arkadaşlarımız bir hiç oluyor bir zaman sonra. Angarya gibi bir şey.

Yüreğinizde bir boşluk oluyor ve kimse orayı dolduramıyor.

Kelime anlami olarak askerde askerlerin sirtindan kursun yememek icin arkadalarina koyduklari tasdan gelir. Arka tasi kelimesinin zamanla degiserek arkadas halini almasidir.

Sizin hayattan istedikleriniz çok basittir. Lakin hayatın fatura ödeme noktasındaki memurun olduğunu varsayarsak, bilgisayardaki iskambil oyununa bakacağım diye hatalara yol açıp “sıradaki” demesi de basit.
Bazen kitap yazmalıyım diyorum ama kimsenin vakti yok her bazenleri olan kişileri okumaya. Ne anlatıyordum sahi.
Evet. Hayat benzetmeler yapmak için nimet fakat yaşamaya gelince sonu olmayan sudoku. Üstelik toplamayı daha yeni öğrenmiştik ama konumuz tam olarak bu da değil. Konuyu anlatmamak için gevelememin bir sebebi var, biri. Arkadaş.
Hayat içinde mutlu olacağınız ve olmayı istediğiniz anlar kesişir. Bunun altında paylaşmak ve önemsenmek var elbette, eminim. insanlara para, bilgi ve manevi destek yatırımları yapın ama duygusal yatırımlar yapmayın. Kupon her seferinde yatıyor. Uzun zamandır bu denli alındığımı hatırlamıyorum. Açıkçası etrafımdakilerin abarttığı zeka gücüm güçsüzlükten gelen bir hırs. Ve hala o kadar aptalım ki, “sıradaki”nin ben olmasını bekliyorum.
Hayat güzel olanı yazmaya çok müsait ama kötü olanın verdiği tadı da vermiyor iyi mi…

olumsuz bir durumunuzu olmadık anda dezavantaj olarak sunan modelleri vardır ki; durumunuza değil de vatandaşı arkadaş olarak seçmenize yanarsınız.

Ne çok beklettin. Ne çok hasret çektik. Rutubetli bekar evlerinin küf kokusunu içimize çekerek. "sarı odalarda" ne çok adını andım bir bilsen. En çok gurbette özledim seni. Tek başıma okula gidip gelirken, okulda yalnız kalırken, yalnız başına eve dönerken. Ki en zoru da bu, biliyorum ki evde yoksun ya da beklenmedik anda kapıyı çalıp içeri girmeyeceksin siyah poşetlerle. Bu yalnızlığı ben mi hakettim yoksa sen mi bana reva gördün bilmiyorum ama hiç iyi olmadı. Biliyorum.

Mesela hep öğrenci kaldım ben. Başka çaresi olmayanlarla, yetinmeyi bilenlerle, bir şekilde yaşamayı becerebilenlerle yaşamaktan mıdır nedir bilmiyorum. Kalbim o kadar ağlıyor ki bir bilsen. Ne kadar ağlıyor şimdi kalbim. Sen kah uzaktan el salladın, kah terkedip gittin, bazen görmezden geldin beni, bazen tanışma fırsatımız bile olmadı. Oysa varlığımızın nedeni değil mi arkadaş olmak.

Ben sandım ki bugüne kadar olduğu gibi olacak bir şekilde hayat. Sandım ki kazanmak başarmanın yarısı. Kazandıktan sonra gerisi bir şekilde gelecek, sen yanımda olacaksın, bulacağız birbirimizi. Anlatamıyorum ki. Ben hep öğrenci kaldım senin yüzünden. Ait olamamak, emin olamamak yüzünden. Anlatamıyorum ki. Yokluğun tanımını varlıkla nasıl açıklayacaksın. Yokluğun varolmanın en sahte biçimiydi. Yokluğun o kadar yakışıksız bir davranışı ki.

Mesela hatırlıyorum kıştı, üşüyorduk. Buz gibi hava burnumuzun içinde bir şeylerin kristalleşmesine neden oluyordu. Ben hiç tanımadığım bir yerde seni arıyordum. Sen mesajlarla şuradan gel, burdan geç diyordun. Buluşuyorduk bir şekilde. Meğer nasıl bir düğümmüşsün be arkadaş. Çözemiyorum. Anlatamıyorum ki. Bir rüyayı ne kadar anlatabilirsin ki.

sakın kendisine verdiğin kıymeti sana vermeyenle arkadaş olma. [h.z.muhammed.s.a.v]

en sevdiğim yılmaz güney filmlerinden, özellikle "bu kısım biraz spoiler içerebilir", yılmaz abimizin melike'ye hediye ettiği ahmet arif'in şiir kitabını okurken,terketmedi sevdan beniadlı şiirde yılmaz abinin belirip şiire devam etmesi beni benden alır.

ha bida; bu tokadın hesabını bir gün mutlaka soracağız.

yaş ilerledikçe bulunması zorlaşan. eğer kafa dengiyse ömüre ömür katandır.

gerçekten sahip olmadığım.
bunca yıldır görüştüğüm kardeşim diyebileceğim bir arkadaşım yoksa demek ki sorun bende.

En umulmadık anda eseklik yapar. (bkz: arkadaşım eşek)

Beraberken sadece başkasının dedikodusunu yaptığın insan değildir arkadaş. ama öyle zannederiz hep.

dolduramaz boşluğunu ne ana ne kardaş...

görsel

bizimle ilgili meselelerde objektif ve tarafsız davranmasını en son isteyeceğimiz kişi...

baş belası.

bi bendekiler mi böyle yavşak ya?

ihtiyacım olan tek şey.

... yurduma alçakları uğratma sakın;
Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.
Doğacaktır sana va'dettiği günler Hakk'ın,
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.

tereddüt etmeden derdini anlatabileceğin, bir şeyler paylaşabileceğin, "bir şey söylersem şöyle düşünür mü" diye düşünmeden aklından geçeni söyleyebileceğin, göründüğü gibi olan ya da olduğu gibi görünen yani ikiyüzlü olmayan, seninle ilgili bir sorunu varsa arkandan konuşmak yerine yüzüne söyleyebilecek; nadir bulunan kişidir. daha dün tanıştığın, birkaç kelime konuşup bir şeylere güldüğünüz, bulunduğu ortamda yalnız kalmamak için arkadaş edinmeye çalışan kişi değildir.

olmayan şeydir.
nasıl bişey la o? yeniyor mu?