anne

gençse ve internet kurdu olduysa bi şekilde çevirdiğin her türlü dolabı ortaya çıkarır. olay çıkartmayı da sever ayrıca.

bir erkeğin hayatında her kim olursa olsun hiç bir kadının yerini dolduramadığı kadınların kadını. sizi o kadar çok sever ki bu kadın sevginin tarifini o yapar adeta. evladınızı bile onun kucağında görmek, annesinin kucağında görmekten daha güven verir size. çunku size şefkati ve sevgiyi o tanımlamıştır ve sizin en değerli parçanıza o sevgiyi gösterebilecek yine yegane insan odur.

kendilerine has ölçü birimleri var. özlediğini belli etmek için;
"sen yokken meyveler kalıyor hep yavrum, çöpe atıyoruz",
"sen gideli üç günde bir ekmek alıyoruz"
gibi cümleler kuruyor canım benim.
cevaben, yaptığı pilavı özlüyorum ben de.

çocukken, bir çalışmaya başlayayım " sana ne istersen alacağım " derdim anneme ama o çalışmaya başlayacağım seneler hiç gelmeyecek sanırdım.
şimdi ise epeydir çalışıyorum onu çok mutlu edecek ya da hayatını kolaylaştıracak bir sürü şey aldım; evlat mutlu etmek nasıldır bilmiyorum ama annenin dolu dolu bakan gözleriyle her aldığın şeye " evladım ne gerek vardı, paranı harcamasaydın " diyerek teşekkür edip sarılması dünyalar bedel.
bin ömrüm olsa binini de anneme verirdim.

adımı söylemesini özlediğim.

Peşimden güdümlü terlik fırlatabilen tek kadındır.

candır.saçını süpürge eder.ayaklarının altı öpülesi tek insan.

mazide kalan hatıra gibi şefkatli kollarını sarması istenen.

hayattaki en büyük bugdır kendileri. zira bir insan bir insanı nasıl bu kadar karşılıksız sevebilir hala aklım almamakta. doğrularınla yanlışlarınla seni olduğun gibi kabul edecek başka kimse yok şu lanet olası hayatta. gerçek değeri asla anlaşılmaz ancak gurbete gittin mi, yeterince ayrı kaldın mı, az da olsa anlarsın nasıl bir şey olduğunu o'nun.

ne zaman la'l'i dinlesem sabahları çalan alarm gelir aklıma, sonra da telefonu duvarlara vurasım gelir. yemede içmede gözüm yok vallahi anne, güne senin sesinle uyansam yeter bana.

4 kişilik bir evde 3 dilim pasta varsa, "ben pasta sevmem zaten" diyen kişiye denir. ayaklarına paspas olunası canlı.*

sene 2042 de olsa baş ağrısını, kafasına patates sararak geçirmeye çalışan kadın.

şu hayatta ne yaparsan yap, seni her türlü hatanla, hiç yargılamadan, yine her seferinde affedip, bağrına basan tapılası insan.

tecmo cup oyununda robin field'ın sevdiceği gibi bir şey. devre arasında "harika oynuyorsun, bunu ikinci yarıda devam ettir <3" der her daim. ağzına sıçtığımın kızı bir kerede farklı bir şey söyle.

- Anne sence ben Polonyalı mıyım? Benziyorum çünkü.

- Bence gerizekalısın. Benziyorsun çünkü.

uğruna bir yaşam harcanası kutsal kişi.

bugün annem aradı beni. ''oğlum elbiselerini yerleştirdin mi valize?'' dedi, ''merak etme anne'' dedim. van'a gidiyorum; soğuk olur diye iç don yollamış bin tane. çoraplar külotlar...
ana yüreği işte. arıyor sürekli.
''veysel abini radife yengenin kızına yaptık. akşam yüzük takacağız.'' dedi, ''yuh anne ya, o kız küçük değil miydi?'' dedim. meğer kız 22 yaşına gelmiş. ne çabuk büyüyor bunlar.
''sen de oralardan bul bir hemşire falan sana da bir yüzük takalım artık.'' dedi. diyor ara sıra böyle. bazen bul birini diyor, bazen askere git gel diyor.

desin ama.
allah benden alsın ona versin.
o hep benim böyle başımın etini yesin.

edit: edit'in gereği kalmadı.

insanı bazen sinirlendiren ama her şeye rağmen eli öpülesi canlıdır...anne candır...

candır canandır.

ebedi hayat eğer bir hediyeyse bunu en çok hak eden varlıktır.

canı yandığında canım bin kat daha yanandır. üzülmesini istemediğim tek insandır, candır..

gerçekten sevilen kişidir anne. en fazla hasreti çekilenidir.

Küçük bi kızken annemin köyüne giderdik. epey de kalırdık. Annem o zamanlar neşeli bir insandı, insanları ziyaret ederi, güler, kahkaha atardı. ben hiç bişeyi anlamayan bi kız çocuğuydum. Öyle bakardım annemin önümden geçerken savrulan elbisesinin eteklerine.. o kadar güzeldi ki..
Salak bi kız çocuğydum demiş miydim? evet, geç de anlardım, ben anlayana kadar annem çoktaaan dıdısının dıdısına ziyarete gitmiş olurdu. Babam görevde olurdu, ablamsa yaşıtlarıyla.
Salak bir kız çocuğu olduğm için yaşıtlarımla da anlaşamazdım. öyle oturur beklerdim. saatlerce.. Annem geldiğinde dünyalar benimdi! kahkaha atarak gelirdi. eteğine yapışırdım. çok da küçük değildim ama yine de eteğine yapışırdım. Anneminse yapması gerekn şeyleri vardı.

Yine beklerdim. Annem işlerini btirip, oturduğunda kaç saat geçmiş olurdu hiç anımsamıyorum. bu seferde ben beklemekten sıkılırdım ve annemi iterdim, huysuzluk yapardım. O yine de gece uyurken bana sarılırdı. bilirdim sarılacağını..

Yine itiyorum annemi. Git diyorum. ne yaparsan yap. Ben elin memeleketinde anne anne diye ağlarken hala ağlıyorum diyorum. yanındayım ya hala ağlıyorum diyorum. Bencilce diyorum bunları. Bu kadar bencil olduğum için de kendimden utanıyorum. Artık diyorum, artık ağlamaya öyle çok alıştım ki, bak yemek yerken bile ağlayabiliyorum diyorum. Sahiden de o an yemek yerken bi yandan ağlıyorum. içim acıyor anne, geri gel nolursun..

Ölme nolursun anne, varlığın bile benim insan olmama yeter.. sana bişey olmasın nolur anne..

her gece Allah'a onu benden daha çok koru diye dua edilendir.

sinirlendirdiğin zaman makineli tüfekten hallice saatlerce hiç durmadan, bıkmadan, yılmadan konuşabilecek kelime hazinesine sahip kutsal insandır.

içeceği bir bardak suyu önce sana uzatabilen.

dünyanın en mükemmel varlığıdır. onu sevmek için gönderilmişim. *