ankara

emperyal vatandan ulus vatana geçişte yaslanılan merkez kuvvetin sembolüdür.

Denizi olmayan şehir, anısı olduktan sonra ihtiyaç olmayan şehir.Yürüdüğünüz caddede bir zamanlar yılmaz erdoğan'ın yürüyüp şiir yazdığını , aşk tesadüfleri severden sahneler canlandırdığınızı kulaklığınızda çalan yine yazı bekleriz'in burada yazıldığını bildikten sonra denizi aratmayan şehir.
Kulağınızda kulaklık yürüyebileceğiniz şehir , ee heryerde yürünür demeyin. Heryerde birinci meclisten Anıtkabir'e yürünmez.
Kalbiniz titrerken geceleri tunalı hilmi'de offlayarak oturulmaz.Pazar günü çıkıp Kuğulu'da kitap okunmaz su sesi , çocuk cıvıltısı ve gülen gözler eşliğinde. Karanfil'de dosta girip saatlerce kitap karıştırılmaz.
Yalnızlığı sevene , daha doğrusu yanında istediği yanında olamayınca yalnız kalmayı kendine şiar eyleyene mabettir Ankara.
Hamamönü'nde bir acı kahve içene kırk yıl hatrı vardır Ankara'nın. Bir konserde sabaha kadar dağıtana rahatlığı.
Her ay bir kere Bülent Ortaçgil vardır bir kere Ankara'da. Yakın tarihin heryerde izleri vardır.

özlenilendir. her şeye ve herkese rağmen güzel olandır.

Klasik olacak ama gri şehir burası. Yıllarca kurtulmak istediğim ama ne kadar kopsam da hep yolumun üstünde olacak bir şehir. Babam ve annem burada emekli olacağı için. Ama ne bileyim böyle çok soğuk çok umutsuz bir şehir burası. . O da biliyor sevmedigimi sanırım istanbula şutladi beni. Hoşçakal ankara, ozlemeyecegim.

ömrümü tüketen şehir.

çok kısa bir süre sonra arkama bakmadan terk edeceğim şehir. bir zamanlar çok severdim fakat artık gün sayıyorum. kurtuluyorum senden amına koyduğumun şehri.

hayatın ne olduğunu öğrenmekte olduğum,öğrencilik yıllarımın geçtiği yegane gurbet eli.

45 dakikalık sincan yolunu uzun bulanların şehri. olum istanbul'da size götüyle gülerler, 45 dakikada otobüs kadıköyden göztepe köprüsüne ulaşamıyor siz neyin kafasındasınız. oturun halinize şükredin.

küçükken gözlerimde ışıl ışıl olan şimdilerde sokakta suratsız insanların dolaştığı yaşanmayası şehir.

ne olursa olsun sevilen, özlenilen, bulunmak istenilen şehirdir. evdir..

kimine zindan, kimine aşk.

hayatımın şu ana kadar her şeyini yaşadığım canım şehrim. ailem, sevgilim, arkadaşlarım hepsi buradadır. ayrıca bu vatanın en büyük kahramanı atam mustafa kemal atatürk'te buradadır.

çok gri şehir. çok resmi, çok donuk yaa.

Dun ayrilip memleketime gittigim sehir. Memleketim daha soguk lan sicagini ozliycegim aklima gelmezdi ankaranin.

bu şehri beğenmeyenler var. los angeles'ta büyüdünüz amk...

kendi içine doğru çöküp ortadan kaybolmasını dilediğim şehir. izi bile kalmasın.

hapishane gibi bir sehir.

Ankara. Bahtı kara.

güzel şehir deniz yoktur ama dümenci çoktur.

Şu Ankara'ya gri şehir diyenlerin ağzına bir tane çakasım var. Ne yapalım tüm şehri pembeye mi boyayalım? Tbmm'yi turuncu mu yapalım? Anıtkabir de mor olsun.

Hayatın anlamını, bilmem kaÇ sene sonra tekrar sorgulamama neden şehirdir. Kendisine, iÇinde yaşayanlar dışındaki diğer şehir insanları tarafından gereken önemin verilmediğini de ayrıca belirtmek isterim. Denizsizlik klişesine kurban gitmiştir.

gitmemeye yeminim olan başkent. gidersem siksinler...

sokaklarında çöp kutusu olmayan başkenttir.

an itibariyle kendisinden kilometrelerce uzakta olunan yerdir.

melihin şehri abi ne bekliyorsunuz hıammına.