abla

Keşke olmuş olsaydı da kıyafetlerimizi paylaşıp, birbirimizle yeri gelince kavga yapsaydık, birbirimizin derdini dinleseydik, bana anne yarısı olsaydı, bana akıl verseydi dediğim insan türü. Eksikliğini çok hissediyorum.

Edit: ablalarınızın değerini bilin.

ikinci annem.
Deli manyak bir şey.
Aramızda bayağı yaş farkı olunca böyle oldu.
istememiş beni ben doğana kadar.
Sonra hiç bırakmadı.
Evlendi düşer yakamdan artık dedim.
Yine bırakmadı.
Hiç bırakmasın.
Koca ela gözlü cadı bir şeyin hayatınızda olması kızdığında sevindiğinde gözlerini açması kadar tatlı bir şey yok.
Küçükken tüm eşyalarını kullanırdım. Ojeleriyle rujlarıyla resim yapardım. Kavga ederdik.
Bir kere 3 ay küs gezdik.
Ömrümden ömür gitti.
7 yaşlarındayken ismine özenirdim.
Nişanlandığında eniştemden nefret ettim.
evlendiğinde üzülmek yerine çok mutlu oldum çünkü koca gözlerinin içi gülüyordu.
şimdi iki çocuğu var ben de onların ikinci annesiyim.

Güzel varlık.

bi insanın sahip olabileceği en değerli varlık.
benim de canımdan bir parça.
iyi ki varsın ablam.
bütün zor zamanlarımda yanımda ol ki atlatabileyim.
seni çok seviyorum.

insana hem dert hem deva olan kişi. Gözün nurudur. Onlar için neler neler yapılır. Güzel hatırları için el taşın altına da sokulur, kavgaya girilip kaş gözde kırılır. Ne kadar yorsa, ne kadar kızdırsada o "Kardeşim" demeleri yok mu reset tuşudur insana.

sahip olunabilecek en güzel şeylerden biridir, kıymeti bilinmesi gerekendir. eğer gerçekten iyiyseniz ve bizi sevecekseniz, zarar vermeyecekseniz lütfen ama lütfen kader mi kısmet mi ne ise artık bizi birleştirsin. kardeşlik güzel şey, o kalpleriniz taşlaşmamış olsun lütfen. en azından bize karşı.

en son 4 ay önce "bi daha ne evime gel ne de beni ara" dediğinden beri bir kez olsun telefonda dahi görüşmediğim, haklı olmama rağmen sırf canımdan, kanımdan olduğu için, şu güzel günde bile arayamadığım için vicdan azabı duymama sebep olan parçam.

yeğenim konuşmaya başlamış artık iyiden iyiye. beni unutmuştur diyordum içimden ama annem fotoğrafımı gösterdiğinde "dayı gel" diyormuş. tanıyormuş dayısının gülü dayısını... çok özlüyor insan be sözlük!

neyse, şu güzel günde tek duam allah seni çınar'a bağışlasın ablam.

kandilin mübarek olsun...

benden 4 yaş büyük bir kızkardeşim olmasına rağmen ömrüm boyunca kendisine hitap olarak hiç kullanmadığım kelime . alışmadığım için burada bile ' ablam '' diyemiyorum . annem ağzıma biber sürmekle tehdit etse de çocukken şımarıklığımdan abla diyememiştim , sonra da bir türlü ağzımdan bu kelime çıkamadı . saçlarını yolduğum , yaşından ötürü güçlü olduğu için beni döven kıza bir türlü abla diyemedim . bana 10 - 15 yıl öncesinde yapılanı bile affedemeyen bir yapım var . beni tokatlayan ilkokul öğretmenimle de tüm isteklerine rağmen sonradan görüşmedim . http://www.uludagsozluk.com/e/23214058/

bu bir türlü ablam diyemediğim kızkardeşim geçenlerde doktor olarak ilk maaşını aldığında pragmatist bir adilikle '' abla bu kardeşine biraz para ver , 1 yıl sonra okul bıtınce öderim '' diyecektim ki , '' abla '' kelimesi bir türlü ağzımdan çıkmadığı için borcu da isteyemedim . onunla yaşıt kızlara abla demişliğim var oysa ki .

http://www.uludagsozluk.com/e/23587215/

bende 1 tane var bundan. dünya tatlısı ama muhabbet edemiyoruz. evlenip gidecek. bense üniversiteye. sanki aylardır sohbet edemiyoruz gibi geliyor. yakın ama uzak ilişki bizimkisi. her abla-kardeş gibi biz de birbirimizi çok severiz ama şartlar ve koşullar bizi uzak tutuyor bazen. uyuşmadığımız nedenler de yok değil. temizlik yüzünden insanların birbirine küstüğü mü olurmuş demeyin oluyor. bal gibi oluyor. ama yine de onun yüzüne söyleyemesem de onu çok çok seviyorum.

19 yaşındaki bir ergenimizin iki ggündür üstüne basa basa söylediği kelime.
Neyse elimi öptü de bayram ayağına barıştık.

güne küfrederek başlamaktır. en azından bende öyle.

(bkz: ablam uzak ülkede)

ilk arkadaşınız, dostunuz.

bilinen mahallelerin ablasıdır. torbasına kurban olunur. kendini sevdirdin mi yolluğunu yakıp eline tutuşturur.

insana kafayı yedirten kişidir.

kardeşinin burnu kanıyor diye salat ı tefriciye ye başlayan varlık.

orjinal adı "bi gelsene" olan, saat 6 oldumu bilgisayar kavgası yapılan, yeni bir kıyafet aldığı zaman daha o giymeden sizin giydiğiniz, ödevlere yardımcı olan, özel şeylerinizi paylaştığınızda sır olarak saklayan, evlenip gittiğinde oh be artık rahatım dediğiniz, ama günler geçtikçe değerini anladığınızda "şimdi ablam olsaydı...." dediğiniz, en güzel şey.

değeri bilinmesi gerekendir. keşke ablam olsa diye düşünürdüm hep. abla olmak isteyen adaylara bir mesaj kadar yakınım.

olması gerekendir. bende bir ablayım, aslında sayılırım kardeşimle aram az olduğu için pek abla gibi olamasam da bana abla dediği için sağolsun biraz hissedebiliyorum o duyguyu sayesinde. hep benimde bir ablam olsun istemişimdir olmamış ama öz ablam gibi sevdiğim bi ablamda var hayatımda bu yüzden şanslıyım neyse ki.

bazen 1 yaş büyük olmakla olunabilen güzel bir şeydir.

canın, kanın parçasıdır.

kız şakirtlerin toplandığı evlerdeki en büyük kızlardır. Abilerin karşı cinsleridir.

erken kaybettim ve nasıl bir his olduğunu asla anlayamadım.

(bkz: küçük anne)

abla bir insanın başına gelebilecek en güzel şeylerden biridir. her düştüğünde onu kaldıracak narin bir el vardır.

ablası olan insan daha duyarlıdır, empati kurma yeteneğine sahiptir. karşısındaki insani kolay analiz eder. insan ilişkileri daha kuvvetlidir.

abla kişisi ağabey gibi ''eheh kimin kardeşi be yürü oğlum''cu değildir. kol kanat gerer, sorunlarını dinler, çözümler üretir.

hala buralardayken değerini iyi bilmek ve sevildiğini hissettirmek gerekir.

genelde teyzelere anne yarısı denir ama gerek kendimden gerek çevremdeki abla kardeş ilişkilerinden yola çıkarak söylüyorum, abladır anne yarası.

ne kadar kızdırsanız da kalbini kırsanızda size kin besleyemez hiçbir isteğinizi geri çevirmez, 2 kardeşli bir ailede anne babanızdan daha iyi anlar sizi.

her zaman destekçinizdir, sizin için anneyi babayı karşısına alıp deli gibi sizi savunur, yapmak istediğiniz her şeye fırsat yaratır, gözünüzde bir şey kalmasın diye uğraşır.

değeri bilin ablanızın.