abdal musa

büyük ozanlarımızdandır. osman öztunçun hakkında yazdığı güzel bir şarkısı da vardır.

şol gökleri kaldıranın, donatarak dolduranın
ol deyince olduranın doksan dokuz adı ile

akdeniz yakası, aydın illeri
kuşlar gider bizim abdal musa'ya
cemalin görünce yürüdü dağlar,
taşlar gider bizim abdal musaya

katardan ayrılan turna sürüler
her andıkça ümüklerim sızılar
irili, ufaklı embik kuzular,
koçlar gider bizim abdal musaya

babam musamızdan almış tedbili
gördün mü kaygusuz, zulmün vaktini
padişahlar tacın ile tahtını toplar,
gider bizim abdal musaya

ABDAL MUSA
Bir piston
Kalmamı ister dilediği yerde
Tekler çoğulluğumu
Bir dinozor zor yer beni:
Yedi can beygir gücü.

Karıncaydı devenin
Tepip oyluğun ezen,
Bir bücür yere çaldı
Dev gibi pehlevanı - -
Unuturlar anı.

Bir sürek avında
Ölüsünü görmeye gelirler,
Abdal Musa demişler
Bağrına saplı oku
Çıkardı verdi geri.

Bu söz ibret sözüdür
Arifler ocağında
Yanar özge bir ateş
O ateşin dilleri,
Hele bir gel beri. behçet necatigilşiiri.

horasanlı dervişlerdendir. hacı bektaş veli'ye akrabadır. orhan bey'in bursa seferinde askerlik yapmış, sonra da yörük türkmen nüfusun ağırlıklı olduğu antalya, elmalı yöresine yerleşip burada dergahını kurmuştur ki anadolu'daki en büyük alevi-bektaşi dergahlarındandır. tahtacıların piri abdal musa adına her yıl elmalı'da "abdal musa şenlikleri" nam bir şenlik yapılmaktadır.

osman öztunç şarkısı. girişi ve müziği kulağa hoş gelir.

şol gökleri kaldıranın, donatarak dolduranın
ol deyince olduranın doksan dokuz adı ile

Musa isminin başına aptal gelmesi hiç şüphesiz CHP işidir. Ahlaksızlar Musa ismiyle bile dalga geçiyorlar.

Ha ha çok komik.

Çocukları pistten alım lütfen.

Alevi-Bektaşi geleneğinde önemli bir derviş, halk ozanı. Abdal Musa aslında (bkz: Hoca Ahmet Yesevi) ekolünden hünkar, pir (bkz: Hacı Bektaş Veli)nin bir öğrencisi olup antalya'da yaşamıştır ve ölmüştür. her yıl Antalya Elmalı'da Abdal Musa'nın anısına "abdal musa şenlikleri" yapılır.
görsel
görsel

bunun üzerine abdâl mûsâ, “bana divit ve kalemi getürün.” diye emretti.
dervişler istenilenleri getirip hazır eylediler. sultân, kalemi kâğıdı alıp
kaygusuz’a bir icâzetnâme yazdı. icâzet-nâme aynen şöyledir:
“bismi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîm!
elhamdüli’l-lâhi’l-lezî ca’ale kulûbe’l-’ârifîne ilâ âhirihi.
her ne kim vardur cevâb içinde mestûr kıldu. dahı buyurdı kim bizüm
ile müşâhede kılmak murâd eyleyen kaygusuz’a nazar eylesün.
ve bizden hayr duâ iltimâs eyleyen kaygusuz’dan alsun. safâ-nazarın
ve himmetin recâ ve niyâz kılsun ve her ne diyâra ki ‘azm idüb
(varsa) gerekdür ki, ol velâyetün erbâb ü a’yân ve ekâbir ve eşrâf ve
agniyâ ve fukarâ, her kim olsa, mezbûr kaygusuz’un üzerinde bir
vechile nazar-ı inâyet ve merhamet ve şefkat dirig buyurmayalar. bu
cânibün ri’âyet hâtırıçün ana ‘izzet ve hürmet kılalar. anun kadem-i
kudûmın kendülere minnet-i ‘azîmile ra’iyyet bileler; dîdârlarıyla
müşerref olup safâ-nazar himmetiyle mugtenim olalar ve ana olan
riâyet ve himâyet mahzâ bu cânibe olmış gibidür, şöyle bileler. bâkî
ne ola ki ma’lûm-ı sa’âdet olmaya ve’s-selâm.”