kedi

kediyle ("kedimle" diye yazmıyorum. zira varlık varlığa sahip olur mu lan?) uyuyoruz. yatmadan önce güzel güzel gırladı. güzelce sevdim onu. o da teşekkür baabında patilerini yüzüme uzattı. birkaç kere dokundu, gözüme baktı ve uykuya daldı.
herhangi bir sorun yaşamadık yani.

saat gecenin 4'ü. kedi bir anda suratıma suratıma patisiyle vuruyor. (tırnaklarını çıkartmadan tabi. yoksa kavga çıkar bilader.)
uyanıyorum. uyanmamla bir depar atarak koltuğun arkasına saklanıyor.
ee noldu hani niye uyandırdın bakışı atıyorum, o da bana 'bilmiyorum ya' der gibi bakıyor.
lan nasıl bilmiyorsun, uyuyordum ben, bakışı atıyorum. bir depar daha atıyor.
kapıyı açıyorum, işeyecekse işesin, sıçsın. yok... dışarı çıkmıyor.

noldu lan gel seveyim diyorum. bir depar daha atıyor.
oyun oynamak da istemiyor.

böyle acayip yaratıklar.
kendi kendilerine sorun çıkartmayı seviyorlar.
hafif şizofren lan bunlar.
iyi ki de varlar.