mulayim

kalbini kıran sahne dünyası utansın. memnun olduk, şeref duyduk.

bütün dünya bir sahnedir
ve bütün erkekler ve kadınlar
sadece birer oyuncu..
girerler ve çıkarlar.
bir kişi bir çok rolü birden oynar
bu oyun insanın yedi çağıdır.
ilk rol bebeklik çağıdır,
dadısının kollarında agucuk yaparken
sonra mızıkçı bir okul çocuğu.
çantası elinde, yüzünde sabahın parlaklığı
ayağını sürerek okula gider.
daha sonra aşık delikanlı gelir,
iç çekişleri ve sevgilinin kaşlarına yazılmış şiirleriyle
sonra asker olur, garip yeminler eder.
leopara benzeyen sakallarıyla onurlu ve kıskanç
savaşta atak ve korkusuz
topun ağzında bile şöhretin hayallerini kurar.
sonra hakimliğe başlar,
şişman göbeği lezzetli etlerle dolu,
gözleri ciddi, sakalı ciddi kesimli
bilge atasözleri ve modern örneklerle konuşur
ve böylece rolünü oynar.
altıncı çağında ise palyaço giysileriyle
gözünde gözlüğü, yanında çantası
gençliğinden kalma pantolonu zayıflamış vücuduna
bol gelir.
ve kalın sesi, çocukluğundaki gibi incelir
son çağda bu olaylı tarih sona erer
ikinci çocukla her şey biter
dişsiz, gözsüz, tatsız, hiç bir şeysiz.. **

kendisine sezen aksu'dan rakkas şarkısını armağan edeceğim ama korkuyorum*.

odalarınıza serçeler dolsun!