tarkan

Ortaokuldayken aşık olduğum çocuk bayılırdı bu şahsa. Ben de -özenti bir tip miymişim neymişim- bayılır olmuştum kendisine. Evde kimse yokken teybe kasetini koyar gitti gideli ve ona sor şarkıları eşliğinde ağlardım. Sonra aşk diye bir şarkısı vardı o kasette, sıra ona geldiği vakit gözyaşlarımı siler, aşkın -ağlatsa da- güzel bir duygu olduğunu düşünürdüm. Yani önceki şarkılarda artık sevmemeyi düşünen kız gider, yerine aşık olmaktan memnun kız gelirdi. Sonra ne kartpostallar yolladım diye başlayan güzel bir şarkı çalmaya başlardı ve umut sinsice içime sokulurdu. O "ama ben bekliyorum" dedikçe ben de beklediğimi ve bunun iyi bir şey olduğunu düşünürdüm. Kartpostal kelimesiyle de acaba bir şey mi yazsam, itiraf mı etsem diye gülümseyen hayaller kurardım. O yaşlardaki bir çocuğun duygularını yönlendiren bir albüm yapmıştı Tarkan. Ve bu nedenle hayatımın bir dönemine gizlice gömülmüştü * *