facebook kullanmamak

hesabi dondurmakla; rahata erdigim, yok o yorum yapmis, bu iliskideymis, yok bu ayrilmislarla kafa yormayi biraktigim, ozel hayatin gizliligine bir kez daha saygi duydugum, elaleme hayatimi afise etmedigim durumdur. madem 500 kusur arkadasim var facebook'ta, hani kac tanesi neyin ne oldugunu benden dinledi? kac tane ilkokul arkadasimi buldumda gorusmedigimiz onca yilin acisini cikardik? kac kisi sen hakkaten nerdesin, gel bir yuzyuze muhabbet edelim dedi? bir insanlar oturuo karsilikli sohbet etmekten, gozlerine bakmaktan, aslinda ne demek istedigimi mimiklerinden anlamaktan, gozlemlemekten guzel ne var hayatta? facebook tabii ki birbirinden uzak insanlar icin guzel bir ortam, ama kapi komsumun hayatini facebooktan takip edicem deyipte, evde oturup yuzunu gormeden yasamakta ne kadar mantikli? facebook guzel, ama insani dedikodu yapmak icin eve hapsetmedikce, orda arkadas olarak ekle deyipte, yolda gorunce selam vermeyen insanlara donustukce sogutuyor insani hayattan.