fd 7

birkaç şarkısı dışında genel olarak fazlaca beğenemediğim bir albüm malesef. baya dinledim durdum piyasaya çıktığından beri fakat ısınamadım yeterince şarkılara. kendisinin de belirttiği gibi fazlasıyla öznel bir albüm olmuş. melankoli, acı, aşk var herzamanki gibi fakat önceki albüm ve diğer albümleriyle kıyaslandığında oldukça farklı ve görece zayıf bir albüm diyebilirim. yine her şarkıda bir aforizma bulup çıkarabiliyorsunuz, sizi bir yerden yakalıyor. beni de yakalamış fakat tamamen tutamamış bir albüm oldu.
olursa günün birinde aşk acısı çektiğim bir dönemde de*, özellikle dinlemek isterim bu albümü. belki o zaman feci bir şekilde tutabilir. 7. eleştirinin melodi yorumuna katılıyorum. bence de melodilerin daha ön planda olduğu bir albüm olmuş.

aşkın önsözü, devrik, bir aşk masalı, hayat neden şekil yapıyor*, bu albümden favorilerim diyebilirim.

her şeye rağmen etiyle kemiğiyle bir feridun düzağaç albümüdür, en kötüsü bile mütemadiyen dinlenesidir.