istanbul

bu sehir herzamankinden daha bir güzel bana bu bahar. her bahardan daha canlı daha çok çağrıyor kendine bu sehir. neden ki?
sanırım özlem, uzaklık daha da çok sevdirdi bana bu masallar sehrini. oysa ki gene aynı dalgalar dövüyor aynı kıyıları.
ben gittiğimden beri neden daha tatlı eser oldu sert lodos? yada daha mı çok okşuyor ben yokken çehreleri kızıl güneş?
bana inadınamı ağlar oldu o sehir?

oysa oyuncular değişsede aynı değil mi sahne? belkide seyirciyken daha tatlıdır bu şehir? uzaktan sevdiriyordur kendini...
bilmez miyim kaç kişiyi ağlattı kaçını sildi attı bu sehir? nekadar ah aldı, kaç mazlumun göz yaşları döküldü o sokaklara?
belkide gunahla yıkandığı için güzel bukadar bu şehir. her adımında ayrı bir hikaye ayrı bir hüzün saklı olduğu için bukadar
çekici bu sehir. insanları çeken, kendine hayran eden de bu karanlıktir belkide?

okadar acıya, hüzüne, kedere gebe iken bu sehirin aslnda okdarda güzel vurur ki 7 tepesine güneş tüm kederi unuturur. ah be istanbul
rüyalar sehri gene özlettin kendini...