galatasaray

2000 yılından nefret eden taraftarlarada sahip takım. o herkes için önemli denilen 17 mayısın sevinciyle bircok sey geride kaldı önce dört senelik takımın ruhundan bişeyler kopmaya başladı herkes*basarının arkasından gelecek paraya bakarak yavas yavas uzaklasmaya başladı senelerini verdiği takımdan. tribünde sahit oldugumuz senelerle urasılarak elde edilen baglar yavas yavas kopmaya başladı 2000 den sonra. ali sami yen tribünlerinde garip alıskanlıkları olan yabancı seyirciler ortaya cıkmaya başladı önce kimse anlam veremedi ardından bunlarda gider denildi iyi günler ne de olsa diye. sonra lucesculu bir maçta psv macı olması lazım sevgililer gününe denk geliyordu verilen brosurlerle bir grupun ortaya cıktıgınıda ögrendik yavas yavas dogaclama tezahurat eden, sadece öfkesiyle takımını destekleyen, rakibini korkutan amatör ruhuyla hareket eden taraftar yok olmaya başladı. yerine koordineli hareket eden sadece tribun shovuna odaklı mac sırasında kendi fotoraflarını ceken karı kız kesen bagırmayan garip bir seyirci profili geldi. eski amatör ruh tribünlerdede kalmadı artık 2000 öncesi kapalı hayallerde kaldı. ardından bu basarıları paraya ceviremeyen kulüp geç kalmıs adımını atarak markalasmaya gitti. borsayada o dönem acıldık küskün oldugumuz dönem oldugu için nette hatırlaayamıyorum amblemimiz degişti artık formalarımız ikinci ligte takımların kullandııgı formalarla aynı oldu. tanımadıgımız futbolcular baglılıgı konusunda süphe edilen bir taraftar her söyledigi sözün ardından göt olan bir başkanla, küçülme hesaplarıyla 8 sene geçti. simdi düşünüyorumda 1997 ile 2002 yılları arasında ali sami yende sevinen orda aglayan o stadda büyüyen bir cocuk olarak keşke o kupa alınmasıydı. keske o kadar istemeseydik o kupayı nefesimiz kesilinceye kadar bagırmasaydık o gün taraftar istemeseydi bugun 17 mayısı göremeyecektik. elimizdende sonuna kadar baglı oldugumuz asık oldugumuz takım tanınamaz hale gelmeyecekti.