16 ocak gecesi

plato film okulu'nda, plato-in oyuncuları tarafından oynanan ayn rand eseri..

"beatles'ı özledim."

ülkenin büyük zenginlerinden "babamız" 16 ocak gecesi göğüdelen bir binadan düşmüş şekilde ölü bulunur. Ölü bulucular her zamanki gibi gecikmemiştir. Ölüyü bulmakla kalmaz, haberi dört bir yana yayarlar. -Felaket haberlerine bu kadar çok ilgi ve alaka gösteriyor olmamız, sırf bu bile, insan ırkına karşı bir antipati beslememiz için bence kafi bir sebep.- Soruşturmacı ölü bulucular intihardan ziyade cinayet ihtimali üzerinde dururlar. Babamız'dır o ne de olsa, intihar edemez.

Bir kadın vardır. Metres...Tanrıya inanmaz, paraya inanır. Parayla zevk verir, parayla zevk alıyormuş gibi yapar. Kötü bir kadın mıdır? Öyle olsa bile ilk defa iyi olmayı seçmiş olamaz mı? Diğerleri yani iktidar manyakları, güç fetişistleri, korunmaya mahkum acizler ya da sevgiye ulaşmak için aşağılık yöntemler seçenler; onlar çok mu iyidir? Off! kafam karışıyor, Salon basık, küçük ve karanlık...kötü bir şiir gibi. jüri üyeliğinin üzerimde yarattığı küçük çaplı baskı da cabası, çok değil ama geçiyor sonra.

Sorgulamalar, soruşturmalar...beatles şarkıları ilaç gibi geliyor ve çabucak gidiyor, ahanda cemal süreya da burdaymış, ne güzel, neresi güzel lan, belki de en acı sözleriyle burada. Erkek oyunculardan birkaçı ve kızlardan bir tanesi bu kadar abartılı oynamak zorunda mı? Ben tiyatroda rol yapan oyuncu sevemiyorum arkadaş, ha o tiyatro sahnesine ben çıksam salatalık turşusu gibi kalakalabilirim o ayrı...yine sorgulamalar, soruşturmacı dimağlar. Bir suçlu arıyorlar, o kadar eminler ki bir suçlunun varlığından.

Oyun, süresi boyunca, izleyene inceden inceden metresi suçlar gibi yapıp aslında onun suçsuzluğunun algılanmasını dayatmaya çalışıyor. inceden...Sırf bu dayatmayı yaptığı için 'metres suçlu' demek geliyor içimden. Ama asıl inandığım o değil ki! Oyun, bizimle oyun oynuyor, bak bu kesin. Ama yine de bu, benim o kadına olan bakışımın açısını değiştirmeli mi?

Kararımı verdim.

Herkesle aynı kararı vermiştim. Herkes farklı yollardan da olsa aynı sonuçta karar kılmıştı. Ukalalıktan filan değil -ki sırf farklı olmak için farklı olmaya çalışmak eylemini hep küçümsemişimdir- ama yine de farklı cevaplar olmalıydı bu oyunun sonunda. Herkesle aynı cevabı vermiş olmanın o ılık, güven veren duygusundansa ben böyle hissettim işte biraz: koyun gibi. Hem de oyunun yani ayn rand'ın sürekli pompaladığı bir ilkenin tam tersi. Oyun asıl oyununu işte böyle oynuyordu.

"beatles'ı özledim."