yonca tokbas

mala davara faydalısını geçtim "öylesine" dahi yazı yazmaktan aciz, dilbilgisinden, cümle yapısından, konu bütünlüğünden vs. zerre çakmayan bir tutam yılmaz özdil, yarım demet ayşe arman, 2 ölçü bekir coşkun kırması hürriyet'in internet sayfalarının meczupu.

hani klişedir ya yaptığı işi eline yüzüne bulaştıran biri için, siz o işle alakasız olssanız dahi "bunun yaptığını ben kıçımla yaparım" dersiniz. işte o tıynet ve beceriden yoksun kişlerin gazete sayfalarında vücut bulmuş hali.

okumazdım etmezdim, gittim bula bula bugünkü yazısını buldum tıklayacak.

tepkim "bu ne lan!" oldu.

sen milyonlarca okuru olan bir mekanda yazı yazacaksın ve bu gün için "hazırladığın" yazı "valla ben cuma günü yazamıyorum şekerim, kusura bakmayın" olacak!

dedim heralde diğer günler eşşşek gibi yazıyor ki böyle bir kepazeliğe cüret etmiş. yoksa böyle bir yazıdan sonra en basiretsiz genel yayın müdürü dahi siktiri çeker bir yazara. böyle ciddiyetsizlik, böyle kepazelik olmaz!

baktım arşivine. bakmaz olaydım.

ne diyor, ne anlatmak istiyor, ne hakkında yazıyor, ne için yazıyor belli değil.

yazmamış, sıçmış çoğunda. bir kaç tane feminizm kokan provakatif yazı, bir kaç abuk subuk popülist duygu sömürüsü, epeyce vıcık vıcık ajitasyon. 3-5 okudum kapattım.

harcadığım, heba ettiğim zaman yetmedi bir de tuttum bu kifayetsizin nasıl oluyor da bu kadar okur kitlesi olan bir ortamda yazı yazabiliyor olduğunu araştırdım google'dan.

olmalıydı çünkü bir sebebi. yani şu sözlükte yazıp da ondan 50 kat daha fazla o köşeyi hak eden onlarca yazar varken, tutup o görevin bu yazar müsveddesine verilmiş olmasının bir sebebi olmalıydı. yazıya hakaretti en başta, diğer yazarlara hakaretti.

buldum.

gülümsün saatçi'nin en yakın arkadaşıymış efendim.

içim rahatladı inanır mısınız!

tamam yazsın şimdi, ne hali varsa görsün.

ben öğreneceğimi öğrendim.

yazının da onuru bir nebze kurtuldu, benim yazıda kalite anlayışım da rüştünü ispat etti.

selametle.