babamı anarken

Baba,

Ben sana hiç sarılamadım.
Bunu şimdi fark ediyorum ve içim ürperiyor.
Elini tutmadım, omzuna yaslanmadım,
seni sevdiğimi dokunarak hiç söylemedim.

Ama bil istiyorum…
Seni sevmedim değil.
Sadece nasıl sevileceğini senden öğrenemedim.

Sen susarak sevdin bizi.
Çalışarak, dayanarak, geri çekilerek.
Ben de öyle sandım sevgiyi.
Sessiz olanın güçlü,
dokunanın zayıf olduğunu sandım.

Keşke bir kere…
Sadece bir kere elini tutabilseydim.
Bir şey söylememe gerek yoktu.
Bırakmasaydın yeterdi.

Şimdi anlıyorum baba,
sen sarılmayı bilmediğin için sarılmadın.
Ama vazgeçmedin.
Hiç vazgeçmedin.

Ben bugün çocuklarıma sarılırken,
içimde bir yer titriyor.
O titreşim sensin.
Eksik kalan sarılmanın ağırlığı sensin.

Eğer bir yer varsa…
ve eğer beni görüyorsan…
bil ki artık kaçmıyorum.
Artık sarılabiliyorum.

Ve eğer bir gün karşılaşırsak,
konuşmayacağım baba.
Geç kalmış kelimeleri taşımayacağım.

Sadece elini tutacağım.
Bu sefer bırakmayacağım....