Yusuf…
Adını anınca içimde bir yer ürperiyor.
Zaman geçiyor diyorlar ama bazı insanlar zamana hiç uymuyor.
Onlar gittikten sonra bile sesleri kalıyor insanda,
bir cümlede, bir şarkıda,
en çok da gecenin tam ortasında… öldü be canım kuzenim 42 yaşında iki bebe bıraktı gitti...

Özlemek bazen acıtmıyor sadece,
insanı titretiyor.
Çünkü Yusuf, sadece geçmişte kalan biri değil;
bugünümün içinde hâlâ nefes alan bir his.

Biliyorum, bazı bağlar kopmuyor.
Mesafe, suskunluk, hatta zaman bile yetmiyor buna.
insan bazen birini değil,
onunla olduğu hâlini özlüyor.

Ve ben…
Yusuf’u her hatırladığımda
kalbimin bir yerinde
sessiz ama çok gerçek bir sızı duyuyorum...

Baba,
Eğer üşüyorsan,
bil ki seni içimde sıcak tutuyorum.

Toprak soğuksa,
dualardan bir örtü seriyorum üstüne.

Üşüme baba…
Artık yalnız değilsin....

Baba,

Ben sana kızmadım hiç.
Ama sana yaklaşamadım.
Aramızda görünmeyen bir mesafe vardı,
ikimiz de geçemedik.

Sen sevdin, biliyorum.
Ben de seni sevdim.
Ama sevgimiz hep yarım kaldı,
dokunmadan bitti.

Şimdi geriye bakınca anlıyorum:
Sen güçlü olmamı istedin.
Ben yalnız kalmayı öğrendim.

Elini tutmadım baba…
Ama yokluğunda
ellerim hep boş kaldı.

Bazen düşünüyorum:
Belki sen de sarılmak istedin
ama zamanı kaçırdın.
Ben de bekledim,
sen de sustun.

Eğer beni duyuyorsan,
bil ki artık seni anlıyorum.
Kırgın değilim.
Eksik sadece.

Bir gün olur da karşıma çıkarsan,
sana hiçbir şey sormayacağım.
Hesap sormayacağım.

Sadece diyeceğim ki:
“Gel baba…
bu sefer ben durmuyorum.”...

Baba,

Ben sana hiç sarılamadım.
Bunu şimdi fark ediyorum ve içim ürperiyor.
Elini tutmadım, omzuna yaslanmadım,
seni sevdiğimi dokunarak hiç söylemedim.

Ama bil istiyorum…
Seni sevmedim değil.
Sadece nasıl sevileceğini senden öğrenemedim.

Sen susarak sevdin bizi.
Çalışarak, dayanarak, geri çekilerek.
Ben de öyle sandım sevgiyi.
Sessiz olanın güçlü,
dokunanın zayıf olduğunu sandım.

Keşke bir kere…
Sadece bir kere elini tutabilseydim.
Bir şey söylememe gerek yoktu.
Bırakmasaydın yeterdi.

Şimdi anlıyorum baba,
sen sarılmayı bilmediğin için sarılmadın.
Ama vazgeçmedin.
Hiç vazgeçmedin.

Ben bugün çocuklarıma sarılırken,
içimde bir yer titriyor.
O titreşim sensin.
Eksik kalan sarılmanın ağırlığı sensin.

Eğer bir yer varsa…
ve eğer beni görüyorsan…
bil ki artık kaçmıyorum.
Artık sarılabiliyorum.

Ve eğer bir gün karşılaşırsak,
konuşmayacağım baba.
Geç kalmış kelimeleri taşımayacağım.

Sadece elini tutacağım.
Bu sefer bırakmayacağım....

canımdı yarımdı kuzenimdi, düştüm desem kaldırırdı.

hayatımın büyük çoğunluğunda sen vardın be Yusuf. sürekli mezarına gidip dua etmek zoruma gitmiyor ama burada olmaman çok zoruma gidiyor.

ben ölümleri kabulleniyorum ama artık kadere inanmıyorum. kader olsaydı ve iyi bir şey olsaydı iki çocuğunu öylece bırakıp gitmezdin...

Yusuf oğlum bana baba sürekli ağlıyorsun neden artık ağlarsan seninle konuşmayacağım diyor...
Yusuf çok yalnız kaldım çok çaresiz kaldım...
Yusuf gittiğinden beri artık Allah'a inanmıyorum...

bu kadar acı fazla bir Yusuf hani lan hep beraberdik düşünce birbirimizi kaldırırdık...
niye bu kadar yalnız bıraktın beni çaresiz bıraktın beni zayıf bıraktın beni..

bugün çocuklarına karne hediyelerini gönderdim merak etme onlar her zaman gözümün önünde olmasa da bir eksikleri var mı yok mu bir şekilde öğreneceğim öğrenirim de bırakmam merak etme.

kaderi neden inanmıyorum biliyor musun eğer Kader olsaydı zaten sen ölmezdin Kader olsaydı Allah olsaydı iki çocuğunu biri 8 biri 5 yaşında bırakmazdın Allah da buna izin vermezdi zaten...

Yusuf nereye kadar bilmiyorum ama yokluğuna alışamıyorum galiba böyle gidecek...

dile kolay 10 yılın sonunda anladım ki ben sevgisi tüketilmiş ve sadece evlatları için yaşayan bir adammışım. karım beni aslında düşündüğüm kadar değil hiç sevmiyor. bir insan kocasının giydiği çoraptan, kullandığı parfüme kadar her şeyi eleştirir mi?

birileri şimdi der, seni önemsiyor ki sana bunları söylüyor diye. hayır! olay bu değil, olay bi insanı nedensizce olduğu gibi sevmektir. neden ya neden katlanmak bu kadar eleştiriye? neden sürekli sabah günaydın hayatım deyip öpmeye çalışıp en küçük bir tepki almamak? neden ya bu kadar sevgi açlığı? ben artık katlanamıyorum....

ben artık çok ama çok mutsuzum... sevgimin, öz verimin en küçük değerini almıyorum. bıktım gerçekten bıktım....

özellikle Rna aşıları için ciddi iddialar var, aşı yüzünden onlarca kişi öldüğü iddia ediliyor. dünyada da ciddi bir aşı karşıtlığı yaygınlaşıyor. yeni bir pandemide toplumsal kargaşa kaçınılmazdır.

yeni anket açıldı beyler bayanlar, aşı yaptıranlar son kalp krizi ölümlerinden sonra eminim çok tedirgin olmuşlardır. ben büyük lokma yiyip büyük konuşmak istemem ama bir daha silkseler aşı yaptırmam aga.

valla helal olsun dedirmiştir. Bir bakın bakalım belki içen de ordadır.

https://twitter.com/Haber/status/1757854763750723910

fakirler fakirliği ibrahim Tatlıses'in kaç para lan bir flüt repliğindeki fakirlik tadında yaşar fakirliği, ya da aile şerefindeki kırılmaz bardakla kazıklanıp saflıkla sınanan ailenin saf eniştesi gibi yaşar her şeyi...

fakir alınganlığı yokluktan gelir, çaresizlikten gelir... fakir alınganlığı bir tık da özgüven eksikliği getirir.

bu olaydan tiksiniyorum, amk patili dostumu ekledim sen de ekle, 20li yaşlarımı ekledim sen de ekle, komple duvar fotosu yaptım sen de ekle... ne sikime söyle ne sikime?!!!

Yahudilerin haredi mezhebinde çarşaf giyme zorunludur.

bu abiler omurganın kitabını yazan adamlardır. tarih böyle ponçik abileri unutmaz.

yani bazı haklı yanları var bence. mesela böyle bir horlamaya kimse sanırım dayanamaz.

https://www.izlesene.com/...a-sebebi-horlama/10665904

eşi hayvan gibi horluyor diye boşanan kadın biliyorum.

var mı la böyle ponçik ekmek reyizler.

Ne Kaybettiğine Dön Bir Bak istedim diyebilecek var mı?

fatih portakal. *

genelde böyle oluyor, şişman kadınlar sonra şok videosu çekiyor. Arkadaş madem yapabiliyorsunuz evliyken veya beraberken yapın şu zayıflama, güzelleşme işlerini.

kadınları üzmeyin beyler.

kadınlar sözüm de size: güzelleşmek için illa terk edilmek mi lazım amk?

bazı yazarlar normal doğmamış , anneleri doğurmamış sıçmış bildiğin.