a beautiful mind

Çocukken izlediğim de bu filmden çok etkilenmiştim. Hiçbir zaman böyle olduğumu anlayamamıştım. Bir gün okuldan gelmiştim gökyüzüne bakıyordum; hava öyle güzeldi ki! Gökyüzünde bulutlar köpük köpük bembeyazdı ve o da ne? Bulutların arasından pembe bir araba geçiyordu. Çok eski bir model araba hem de. Çocuktum ve çok hoşuma gitmişti. Ateşim yoktu. Gülüp geçmiştim.
Bir gün bahçede mangal yapıyoruz; belki 20 kişi varız. O da ne! Gökyüzünde iki tane ufo! Birbirlerine yakınlaşıp sürtünüyorlar. Gıcır gıcır metal seslerini duyuyorum. Nutkum tutuluyor. Sonra birden uzaklaşıp giderlerken "aa ufo!" Diye bagirabiliyorum. Birden ışınlanıp kayboluyorlar. Herkes bana tuhaf tuhaf acır gözlerle bakmaya başlıyor! Rezil oluyorum.

Kimse hasta olduğumu anlamıyor. Ben hiç anlayamıyorum. Yıllar böyle geçip gidiyor.
Yıllar sonra bir atak geçirip bipolar olduğumu öğreniyorum. Doktor şizofreni ile paralel olduğunu söylüyor. Hem paranoid kriz hem görsel ve işitsel halüsinasyonlar. Kimim ben? Onca yıl kimdim ben? Tüm geçmişim gözlerimin önünden geçiyor iki yıl boyunca. Var olmamam gerektiğini düşünüyorum. Kurtulamayacağımı kendimden...
Ama öyle olmadı! Son terapide doktorum bu hastalığın tamamen düzelebildiğini söyledi. Tabi ilaçları bırakmamak kaydıyla. Bu aşamaya kadar geldim. Başardım. Güvencem yok! Annem ölür mesela yine deliririm... bunlar yaşanacak biliyorum.

Bu filmi son izlediğim de çok daha farklıydı benim için: John nash gibi olmuştum kendi aklımla bu hastalığı alt edebilmeyi öğrenmiştim.