umudunu kaybetmek

Allah'tan ümit kesilmez. Ancak bazen herhalde benim hak ettiğim hayat bu diyerek beklentimi yok ediyorum. Ya da öğrenilmiş bir çaresizlik içindeyim. Çok uzun zamandır hayatımda hiçbir güzellik olmadığı için belki de. Tek tek madde olarak sıralasam sizi de sıkar hatta. Ama bunları yaşamak anlatmaktan bin beter.

Ne bileyim görüyorum başkalarını imreniyorum yaşadıkları güzelliklere. Belki ben de bir gün yaşarım diyorum ama bazen de kendimi kandırıyor gibi hissediyorum. Belki 15 yıldır belki kendimi bildim bileli hayatımın güzelleşmesini beklerken sürekli daha da aşağı iniyorum.

Dışardan bakan biri, yahut beni gerçek hayatta tanıyanlar bu hayatımın iç yüzünü görseler eminim bana bakış açıları değişirdi. Acırlardı bana. Çaresizliğime.

Sabredecek gücüm kalmadı ama sabretmekten öylece beklemekten başka yapacak bir şeyim de yok. Her yolu tüketmiş gibiyim. Normal insanların yaşadığı çok sıradan olaylar bile bana çok imkansız geliyor.

Gençliğimi hiç böyle hayal etmezdim küçükken. Hiç böyle ezik, asosyal, çirkin, yalnız, hep korkan biri olarak hayal etmezdim. Kendime çok yazık olmuş gibi hissediyorum.

Oturup konuşacağım bir arkadaşım vardı onu da kaybettim. Dertlerin içinde tek başıma kalakaldım. Defterlere yazıyorum. Dualara sarılıyorum. Ama bilmiyorum. Artık hayal kuramıyorum. Çok saçma geliyor çünkü. Yıllardır kurduğum hiçbir hayal gerçek olmadı. Artık gözümde sadece korkutucu şeyler canlanıyor. Ya şöyle olursa ya böyle olursa diye. O düşünceleri zihnimden kovalamakla uğraşıyorum.

Üzülüyorum iste. Yaşıtım kızlar gezip tozup sevip sevilirken, neşe dolu görünce onları, ben neden böyle dertli oldum diyorum. Ben neden eve kapatılıp sokağa çıkması yasaklanan, ev işi yapan, yemek yapan, lavobo ovan, hiç sevgi görmeyen, hiçbir şeyi hak etmediği yüzüne vurulan biri oldum. Bana neden hiçbir güzellik reva görülmedi? Neden eve kapatıldım? Halbuki yanlış hiçbir şey yapmadım ki.