hayata dair iç burkan detaylar

can dostunuzun babasını kaybetmesi. tabii ki kendi kaybımızdan öte değil ama bir anımı paylaşmak istiyorum.

nurettin abi, akli dengesi bozuk bir insandı. annem, yeni aldığımız araçla doğalgaz kutusuna vurduğunda ve gaz kaçağı olduğunda bu kaçağın kaynağını merak edip, ağzında yanan sigarasıyla doğalgaz kutusuna seğirten bir insandı. kendini bazen kesen, ailem için ben yüküm diyen bir insandı. bana, "reis" derdi. bazen "ne iş?" diye sorar; ben de "ne iş?" diye karşılık verince, "ince iş" der ve dökülmüş dişleriyle çok da güzel gülümsemeyi ihmal etmezdi. zeytin çekirdeklerini zımparalar, kendine tespih yapardı. bana da bu zanaatı hiç sıkılmadan, hiç bunalmadan öğretmeye çalışırdı. sohbet etmeye bayılırdı. tıpkı rahmetli dedem gibi kasket takar, ve kasketini çıkartıp selam verirdi. belki de çoğumuzdan ince kalpli bir adamdı. kaçak çay içer, günde dört paket sigara tüketirdi. kendi kendini yavaşça öldürenlerdendi. pek yemek yemezdi. oğlu da, benim can ciğer kuzu sarmamdı. şu an hala daha hayattaki en iyi iki arkadaşımdan biri.

günlerden bir gün, araçla sokağa girmiştim. bir de baktım ki, özge abla yani nurettin abimin kızı sokakta telaşlı telaşlı dolanıyor. annesi zübeyde teyzem de aynı şekildeydi. gittim yanlarına, ne olduğunu sordum. nurettin abinin küvette düştüğünü ve başını yardığını söylediler. "neyi bekliyorsunuz ki?" dedim; ambulansı beklediklerini söylediler. saçma bir soruydu ama panikle sorduğum bir soruydu. nurettin abiyi hemen getirmelerini söyledim. telaşla eve gidip, getirdiler. nurettin abi eliyle kafasına bez tutmuş bir vaziyette bana doğru yavaş adımlarla gelmişti. yanıma geldiğinde: "reis" dedi, "araban kan olmasın?"

ağlamamak için kendimi zor tuttum. ondan kıymetli olmadığını, böyle şeyler düşünmemesini söyledim. deliydi meliydi ama, çok güzel kalpliydi bu abim. usul usul oturdu arka koltuğa, hiç ses etmedi. yanımda zübeyde teyze vardı. nurettin abinin yanında da özge abla. hastaneye doğru hızla giderken bir ara nurettin abi şunu sordu: "reis, sigara içsem olur mu?"
zübeyde teyze hiddetlendi: "olmaz öyle şey!" dedi.
hemen müdahil oldum ve iç tabii ki abim benim deyip, bir sigara da ben yaktım. bir eliyle kafasındaki bezi tutup, diğer eliyle de sigarasını tellendirdi.

neyse, hastaneye gittik ve dikiş attılar. aradan birkaç hafta geçti ve nurettin abi fenalaştı. özel bir hastanede ameliyat oldu. midesi delinmiş. yediği her şey içine yayılmış. o kadar güçlü bir adamdı ki o, günlerce karnım ağrıyor deyip, sanki normal bir durummuş gibi davranmıştı. en son fenalaşınca anlamışlar durumun ehemmiyetini. adamın midesi delinmiş dostlar. ve buna rağmen günlerce dayanabilmiş. ameliyatı yapan doktoru bile bunun mucize olduğunu bize söylemişti. böylesi güçlü, böylesi dayanıklı bir adamdı nurettin abim. bol bol kitap okurdu. hıfzı veldet velidedeoğlu'nun derlediği nutuk'tan (şu an bu kitap bende) tutun da, dostoyevski'den ecinniler'e kadar okuyan bir adamdı. belki de çoğumuzdan akıllıydı. ama kendine zarar verme isteği yüzünden ve aykırı tepkileri yüzünden "deli" damgasını yemişti bir kere. gerçi, evvelinde teşhisi de konulmuştu...
kemik bir gözlüğü vardı. siyah, kalın çerçeveli bir gözlük. çok yakışırdı o gözlük o adama. saçları dökülmemiş ama bembeyaz olmuş bir adamdı. çok zayıftı. elmacık kemikleri belirgindi. seyrek sakallı, gamzeleri olan bir adamdı. güzel bir insandı, güzel..

işte bu abimiz bu ameliyattan sonra birkaç gün daha dayanabildi. ve nihayetinde, bir ışık olup aramızdan ayrıldı. morgun dolabından çıkartıp bize gösterdiklerinde, alnından öpüp, "hakkını helal reis" dediğimi hatırlıyorum. elimin ayağımın titrediği bir andı. kendini salmış ama yumuşacık bir cildi vardı.
ve en içimi burkan kısım bundan sonra yaşandı.

hastanenin dışındaki merdivenlerde sigara içiyordum. can ciğer kuzu sarmam o esnada yanıma geldi. oturdu merdivene, hiç ses etmedi. ben de hemen yanına oturdum ve hiç ses etmedim. sonra, sigara ikram ettim. hemen aldı. içli içli sigarasını içtiği esnada bana şunu söyledi:

- şu an öyle bir acı yaşıyorum ki, tarif edemiyorum. galiba ben şu an babamı anlamaya başladım. içim yanıyor abi. ben nasıl toprak atacağım ona?

hiçbir şey söyleyemedim. önümdeki basamağa bakakaldım. sessiz sessiz ağladım.
cenaze günü geldi, nurettin abiyi kilyos'taki mezarlıkta toprağa verdik. can ciğer kuzu sarmam o gün gayet güçlü durmaya çalıştı. kardeşim benim durdu da!
cenaze sonrası yanıma geldi. birkaç saniye baktı suratıma, "reis" dedi. bunu dedikten sonra gözümün dolduğunu görünce de sıkı sıkı sarıldı ve titremeye başladı. o andan itibaren herhalde beş dakika boyunca sarılarak ağlamışızdır.

bana koyan asıl nokta neydi biliyor musunuz? bu arkadaşımın ses tonu birebir babasına benziyor. "reis" deyişi, tonlaması birebir babası. davudi bir ses.
işte ben o gün, nurettin abimin ışığına sarılmıştım. dev gibi omuzları olan kocaman bir adamın kedi yavrusu gibi titreyişini hissetmiştim. sümüklerinin aktığını, gözlerinin kanlandığını görmüştüm. öfkesine ve burukluğuna şahit olmuştum. ve büklüm büklüm olmuştum. bir şey diyememiştim.
ben de titredim..
içten içe: "ah be reisim" dedim...

ışıklar içinde uyu abim benim.

bahse kitap:
görsel