koşarken düşmek

her zatin hayatinda kosarken basina gelen olaylardan bir tanesi olarak nitelendirilebilinir. cok berrak bir sekilde hatirlarim. istanbul disinde kucuk bir yazlik evimiz vardi, evimizin catisinda devamli kediler gezerdi. bir pazar sabahi uyandigimda disari baktigimda bir kara kedi gordum. neyse pazar aksami triatlon denilen yaris yapilacakti sitede. heyecanla yarisin baslama saatini beklemeye basladim. neyse en sonunda vakit geldi catti ve yaris basladi. yarisin ilk etabi yuzmeydi. enterasan bir sekilde kopekleme stili yuzerek bu etaptan birinci olarak ciktim. sudan cikar cikmaz hemen nike ayakkabilarimi giydim be bianchi marka bisikletime binim yarisin ikinci etabina gectim. ikinci etapta hizli bisiklet kullanan iki tane kadim dostum beni gecti ve bu etabin sonunda ucuncu siradaydim , en azindan boyle devam edersem bronz madalya adalacaktim. neyse yarisin son etabi olan kosu etabina gectik. bu etapta cok iyi bir performans gostererek ucuncu siradaki yerimi korumayi basardim taaki son 100 metrete kadar. ne olduysa bu etapda nike pabucum yoldaki ufak bir tasa takilarak beni yere dusurdu. dusmenin akabinde ayaga kalkmaya calistim fakat agridan kalkamiyordum. sonuc olarak yarisi bitiremedim ve madalya alamadim. sonuncu olduguma cok uzuldum ta ki yarisin hakemi benden once birinin daha diskalifiye oldugunu soyleyene kadar. en azindan sondan ikinci olmustum. garip bir sekilde bu yuzden kedimi cok mutlu hissettim. bu gunden sonra hayata daha olumlu bakmaya basladim. neyse onemli olan dusmek degil dustukten sonra kalkmayi becerebilmektir bence. o yuzden hayatta kosarken dusse bile insan pes etmemeli , cunku insanin icinde kalkacak irade var.