sözlük yazarlarının söylemek istedikleri

insan hayalleri kadar yaşarmış. ben ise her gün başımı yastığa koyduğumda çok istememe rağmen hayal bile edemiyorum, allahımın gücüne gitmesin ama, bu durumda her gün ölüyor gibi hissediyorum. içimdeki yalnızlığı normalleştirmekten korkuyorum. çocukluğumda ki gibi biri elimden tutunca her şey düzeliyor ve düzelecek gibi hissedemeyişimi anlıyorum aslında. mücadelesizlik mi, kolaycılık mı bilmiyorum. ama pes etmemem gerektiğini her gün anlıyorum. anlamama rağmen hala pes edersem bir daha şansım olmaz bunu da biliyorum. allahım ne olur yardım et.