babama mektup

korkuyu beklerken kitabında yer alan bu hikaye, tüm eserleri içerisinde oğuz atay' ın kendisini en iyi anlattığı yazısıdır aynı zamanda.

onun ruhunu kendiminikine benzetmişimdir daima hakkım olmayarak. yıllar evvel bu parçayı okuduğumda sahiden de ne kadar yakın olduğumuzu idrak etmiştim. sonraları daha bir şefkatle öptüm fotoğrafını. ben de babasına kızgın çocuklardan biriydim. büyüdükçe esasında babama ne kadar benzediğimi, sahip olduğum tüm güzel duyguların kaynağının o olduğunu idrak ettim. en acısı kötü yönlerimin de onunkiyle benzeşiyor oluşuydu benim için. anlayıp, affetmek büyümeye delalet sanıyorum. onu affettikçe mi anladım, anladıkça mı affettim bilmiyorum fakat ilk kez birinin özlemiyle ağladım. benzeşmek her zaman o kadar iyi değil, ikimiz de duygularımızı belli etmek konusunda beceriksiziz, üstelik yabancıymışız gibi büyümüşken ben, her şey daha zor oluyor.

dinlemek isteyenler için bu güzel bir seslendirme olmuş.

https://www.youtube.com/watch?v=mzhOFal3NvU

işte bütün terakkinizi gördüm ve aslıma rücu ediyorum.